194 HOE DE PLANTEN REIZEN. 



anderen de meest uiteenloopende definities zon vernemen, en er einde- 

 lijk niet weinigen zo aden zijn, die trachten zouden zich er af te ma- 

 ken, door te zeggen dat zij 't ja, wel beseffen, wel gevoelen, maar 

 dat zij het niet kunnen uitdrukken of omschrijven. 



Gevoelen ... ja wel ! — Wanneer men in zulke gevallen zoover gevorderd 

 is , dat men ten antwoord krijgt : ik gevoel 't wel , maar ik kan 't niet 

 zeggen , geef dan , als 't althans geene zielsaangelegenheden geldt , dat ge- 

 voel ook maar present , want 't is niet veel meer dan een zeepbel , die barst 

 en niets zichtbaars achterlaat , als men ze aanraakt om haar te ontleden. 



Een van Duitschlands edelste zonen , de in zijn leven terecht gevierde, 

 en na zijn dood geëerde, natuurkundige emil adolf kossMassLER , liet 

 zich hierover, bij gelegenheid van een zijner voorlezingen over de 

 natuur, ongeveer volgenderwijze uit: 



"Voor vele menschen is de Natuur, in zooverre zij direct op onze 

 aarde betrekking heeft, niets anders dan een groote voorraadschuur , 

 waaruit iedereen meent zich zooveel te mogen en te moeten toeëigenen , 

 als hij , ter bevrediging van verschillende neigingen en ter vervulling 

 zijner behoeften , noodig heeft. — Voor anderen , namelijk vele ge- 

 leerden, is zij een stoffige studeerkamer; deze loopen, tobben, zuch- 

 ten en zweeten om de natuur broksgewijs in hun cel te slepen, ten 

 einde haar daar na te pluizen, en er vervolgens een stelselmatig ge- 

 ordende verzameling vau te maken. 



"Zoowel het één als het ander zij ons de Natuur, maar nóg iets 

 bovendien. 



"Voor weder anderen is zij een bidstoel, waarop deze zich gedach- 

 teloos, en slechts door een geheimen aandrang tot aanbidding gedre- 

 ven, nederwerpen, zonder dat daaraan eenig helder bewustzijn ten 

 grondslag ligt, zonder dat ze recht weten wat hen eigenlijk tot aan- 

 bidding stemt. Ook dit zij ze ons; ze stemme ook óns tot nadenken, 

 en voere onzen geest van het schepsel tot den Schepper op, maar ook 

 dit is nog niet alles. 



"Voor nog anderen eindelijk is de Natuur niets anders dan eengroot 

 prenteboek, 't welk zij zoo nu en dan, en als zij niets anders te 

 doen hebben, voor tijdverdrijf eens doorbladeren. 



"Weinigen zijn er die kunnen zeggen: zij is mij meer dan dit alles; 

 en toch , de Natuur moge de groote voorraadschuur zijn , waaruit wij 

 de middelen verzamelen ter voorziening in al onze behoeften; zij moge 

 den vorschenden geest voortdurend bevrediging schenken en steeds tot 



