HOE DE PLANTEN REIZEN. 207 



Men kan zich tot zekere hoogte hiervan overtuigen in zijne onmiddellijke 

 nabijheid. De bloemenminnaar toch mag zijn tuin, de landman zijne a,kkers 

 zoo zuiver en vrij van onkruid houden als hij maar kan , zoodat hij 

 zeker is dat dit bij hem geen zaad voortbrengt, toch zal er, wanneer 

 hij die een poos aan zichzelve , d. i. aan de Natuur , overlaat , weldra een 

 heirleger van die lastige indringers verschijnen, deels wel is waar van 

 zaden die nog in den grond verborgen waren, maar zeker voor het 

 grootste gedeelte van die , welke de wind gestadig aan tuin en akker 

 toevoert en er over uitstrooit. De bloemenminnaar zoowel als de boer 

 ontving ze van zijn buurman rechts of van zijn buurman links, of van 

 de publieke wegen , nu van dichtbij , dan weer van veraf. 



Gaat men nu na welke planten dat zijn , dan zal men altijd zien dat 

 zij voornamelijk tot diegene behooren, welker zaden klein of licht, en 

 dus gemakkelijk , sommige zelfs bij stil weder , in de lucht vervoerbaar 

 zijn. Geen enkele treft men er onder aan, welker zaden daartoe te 

 groot of te zwaar zijn, of 't moet er een wezen die daar toevallig en 

 op licht verklaarbare wijze gebracht werd. 



Wanneer een oud bosch , hetzij door brand of door 's menschen tus- 

 schenkomst verdwijnt, dan zal er op die plaats weldra een groot aan- 

 tal verschillende kruidachtige gewassen ontspruiten , welker zaden vroe- 

 ger door den wind aangevoerd, deels door 't gebladerte der boomen 

 opgevangen , door den regen er weer afgespoeld werden, en die , nadat 

 zij op den grond terecht kwamen , nu ontkiemen. Dit laatste had natuur- 

 lijk evenzeer plaats toen die boomen er nog groeiden, maar toen ont- 

 kiemden die zaden zwak en stierven de plantjes meerendeels weldra 

 door gebrek aan licht en lucht. Thans echter ,nu de grooten geval- 

 len zijn, spelen de kleintjes de baas. 



Maar zie hoe 't verder gaat. 



Daar komen er weldra zooveel , die elk op hun aandeel licht en lucht 

 aanspraak maken , dat zij elkaar al vrij spoedig in den weg gaan staan. 

 Zij hoopen zich meer en meer opeen , en gaan elkander ten laatste zoo- 

 danig dringen, dat zij eindigen met elkaar te verdringen; waarbij na- 

 tuurlijk de sterkere 't veld behouden , en de zwakkere , na zich een 

 tijdlang wanhopig verdedigd te hebben, bezwijken. Tot nogtoe zijn 't 

 altijd de kruidachtige planten, de plebs in 't plantenrijk , die meester 

 van 't terrein blijven. 



Maar die vreugde , dat als 't ware bij overrompeling verkregen gezag , 

 is van korten duur. Weldra toch komen zij , die van vorstelijke geboorte 



