HOE DE PLAKTEN REIZEN. 209 



streken betreffende, ontbreekt. Wanneer men echter op zekere plaatsen 

 een groot aantal half vergane Eikenstammen uit den grond opdelft, 

 waar tegenwoordig niets anders dan Dennen of Pijnboomen groeien , 

 dan is dit voor zulke streken reeds bewijs genoeg. 



Inzonderheid in sommige bergstreken loopen de gevolgen van den 

 invloed, dien de wind op de verspreiding der planten heeft, sterk 

 in 't oog. 



Wie, die ooit dat aan velerlei natuurschoon zoo rijke gedeelte van 

 Duitschland, 't welk zeer karakteristiek met den touristennaam Sak- 

 sisch Zwitserland wordt aangeduid , bezocht , stond niet verbaasd , daar 

 de naakte toppen der vaak meer dan 1000 voet hooge rotsen begroeid 

 te zien met of alléén- of wijd uiteen en verspreid staande Pijnboo- 

 men; geen prachtige, krachtvol ontwikkelde boomen, dat is waar, 

 maar boomen toch met stammen soms van een voet dikte, en die daar 

 groeien op het harde, kale gesteente, waarop geen zweem van aarde, 

 zand , of welken lossen grond ook te bespeuren is , aangezien dat , wat er 

 door verweering op ontstaat, onmiddellijk door den wind weggevaagd 

 of door den regen naar beneden gespoeld wordt. — Ware gebreklijders 

 onder de planten noemde ik ze wel eens; schildwachten der Natuur 

 schijnen ze, die op de voorposten sneeuw, hagel, storm en zonnebrand 

 moeten verduren, maar die, gehavend en verminkt als ze meestal zijn, 

 zeker niet het minste bijdragen tot de schilderachtige schoonheid dezer 

 landstreek. 



— Hoe kwamen ze daar? — vroeg reeds menigeen zich af; want, daarge- 

 laten nog dat de meeste van die rotsspitsen voor den mensch onbe- 

 reikbaar zijn, zou 't toch bovendien wel nimmer iemand in de ge- 

 dachten hebben kunnen komen om die boomen daar te zaaien. En zelfs , 

 al kon men het doen en al wilde men het beproeven, dan zou men 

 nog vooraf de niet zeer aanmoedigende zekerheid hebben , dat de uit- 

 komst reeds gunstig zou zijn, als er van de duizend zaadkorrels mis- 

 schien één aan een boompje 't aanzijn gaf. De Natuur wil dat liever zelf 

 doen, en dan gelukt het. 



We behoeven echter niet lang te gissen, 't Is de wind die de vruchtjes 

 erop gevoerd heeft. Wervelwinden , die in zulke streken zeer algemeen 

 zijn, voeren die tot over de kruinen der hoogste bergen, jagen ze, 

 tegelijk met de sneeuw , in de nauwste zoowel als in wijdere scheuren 

 en spleten , zoodat ze , wanneer deze smelt , deels daarin bekneld blij- 

 ven, deels met het water naar de dalen stroomen. Later zullen wij 



U 



