HOE DE PLANTEN REIZEN. 211 



bouwkundigen werd dan ook de raad gegeven, om, daar zij anders 

 gewis niet in gebreke zal blijven spoedig het karakter van een lastig 

 en schadelijk onkruid aan te nemen, tegen haar te velde te trekken, 

 en de planten uit te roeien alvorens deze zaden kunnen voortbrengen, 

 welke, als zij rijp zijn, evenals die van de daareven genoemde C a n a d a- 

 sche Fijnst r aal, met de meeste gemakkelijkheid in de lucht opstij- 

 gen en zoo overal heen reizen. Daar men haar te dien einde natuurlijk 

 moet kennen, werd zij reeds in 1868, toen men 't kwaad zag aanko- 

 men, op last van den Pruisischen Minister van Landbouw uitvoerig 

 beschreven; thans worden tot dat doel zelfs gedroogde exemplaren er- 

 van beschikbaar gesteld , en toegezonden aan wie ze verlangt. — 

 't Heeft er innerdaad wel iets van of men een gevaarlijken schelm op 

 de hielen zit, en te dien einde zijn photogram overal ten toon stelt! 



Ik wil hier nog slechts één enkel voorbeeld bijvoegen, wijl 't mij 

 nog zeer versch in 't geheugen ligt ; wanneer ik later over de vruchten 

 en zaden spreek, kom ik hier bovendien nog nader op terug. 



In den nazomer van 1872 in het Wassenaarsche duin omdolende , 

 vond ik daar, te midden van eenige der hoogste duinen, een af- 

 gelegene, vrij laag liggende vlakte, die blijkbaar 's winters onder 

 water staat , doch gedurende den zomer beteeld wordt. Heesters groei- 

 den er niet , zooals anders algemeen in de duinpannen , maar men had 

 dit stuk gronds in akkers verdeeld en daar langs een geul gestoken, 

 waarin het overvloedige water kon afvloeien. 



En wat groeide er nu aan den rand van die geul? — Behalve enkele 

 andere vochtminnende planten ook Riet, het gewone Riet ' , niet zoo 

 hoog, maar toch weinig minder welig dan aan de sloot- of rivier- 

 kanten. 



— Maar dat is volstrekt geen wonder, zegt ge, want als de grond 

 er maar vochtig genoeg is , dan is er geen reden , waarom die plan- 

 ten er niet zouden groeien. — 



Volkomen waar. Maar , om er te kunnen groeien , moesten zij er toch 

 gewis eerst komen, en zie! dat zij er waren, dat was 't wat mij op- 

 merkelijk voorkwam; te meer daar op een afstand van meer dan een 

 half uur in den omtrek geen IJiet groeide en zij er ook , dat was 

 blijkbaar genoeg, niet geplant waren. Intusschen behoeft er naar de 

 verklaring daarvan niet ver gezocht te worden, en deel ik 't dan ook 



1 l'hragmltes communis. 



