234 HOE DE PLANTEN REIZEN. 



voort, of de zaden worden niet rijp, of deze worden met elke nieuwe 

 generatie zwakker, of, eindelijk, de planten bezwijken plotseling voor 

 de uitersten van temperatuur. 



Hier komt nog iets bij, dat van groote beteekenis moet geacht wor- 

 den. Elke van elders in een zeker land nieuw aangekomen plant heeft 

 steeds een zwaren strijd te voeren tegen die, welke daar kinderen des 

 lands zijn. Deze misgunnen de vreemdelinge hare standplaats , en ver- 

 zetten er zich krachtdadig tegen, dat zij zich zal uitbreiden ten haren koste. 



Men meene niet dat deze voorstelling overdreven is. Men zie maar 

 eens wat een moeite en aanhoudende inspanning het kost, om te zor- 

 gen dat de in een tuin gekweekte planten, die meestal van vreemden 

 oorsprong zijn, meesteressen blijven van het haar aangewezen terrein. Laat 

 men zulk een tuin aan zich zelf over (ik zag er dezen zomer nog een spre- 

 kend bewijs van, dat mij te droeviger stemde, wijl 't een plaats betrof , 

 waaraan voor mij dierbare herinneringen uit mijn kindschen en jonge- 

 lingsleeftijd verbonden zijn), dan ziet men er weldra een heirleger van 

 kruiden van verschillende soorten opkomen , die men onkruiden noemt , 

 wijl men ze daar niet verlangt. En zoo men denkt dat de tuinplanten 

 — ik spreek op dit oogenblik niet van de boomen — veel te sterk zijn 

 om door deze verdrongen te worden, ga men maar eens zien hoe 

 't daar na verloop van drie of vier jaren gesteld zal zijn. Dan zijn de 

 meeste ingevoerde planten bezweken; komt men er nog wat later 

 terug, dan is het mooi als er hier en daar nog een enkele van te 

 vinden is , die krachtig genoeg was om den storm het hoofd te bieden. 

 En toch is men zoo goed als zeker , dat althans de meeste nog zouden 

 leven, als men haar onder zijne bescherming gehouden en de andere 

 steeds verwijderd had. 



Er wordt overal in de natuur een strijd gevoerd , een strijd voor 

 het bestaan, waarvan men wel is waar dikwijls weinig of niets be- 

 merkt, maar die toch van 't allergrootste belang is, wijl die op de 

 ontwikkeling van alle levende schepselen gewis een zeer grooten in- 

 vloed moet gehad hebben, en zonder twijfel nog voortdurend heeft. 



Schijnbaar zijn het wel is waar meestal slechts toevalligheden, klei- 

 nigheden als ge zoo wilt, die hier ter sprake kwamen; zaken, voor 

 de woelige en werkzame maatschappij van luttel belang en daarom 

 te nauwernood hare opmerkzaamheid waard gekeurd. 



Wanneer wij echter zoo nu en dan eens opmerkzaam in de natuur 

 rondzien , leeren wij behoedzaam te zijn in de schatting dier zooge- 



