HOE DE PLANTEN REIZEN. 237 



gehoopt zien zitten. Die bloempjes ontluiken reeds , wanneer de bla- 

 deren nog in diepen slaap gedompeld zijn. 



Zij bloeien echter niet lang, die dartele Maartkinderen; vluchtig is 

 hun bestaan , even als de enkele verkwikkende dagen, die allicht nog door 

 kille sneeuw en scherpe kou gevolgd worden. Weldra is aan hun kort- 

 stondig leven een einde gekomen; maar toch, zij leven voort, zij leven 

 voort in millioenen kleine vruchtjes , die weldra in hunne plaats ver- 

 schijnen. En reeds tegen 't laatst van Mei , wanneer de bladeren pas 

 hun dicht winterpak afwerpen en zich de leden beginnen uit te rekken, 

 fladderen die vruchtjes, zelfs bij stil weder, ons in menigte om het 

 hoofd, tot zij eindelijk op de straat of in het water nedervallen. 



Wij rapen er een paar van op , om die van nabij te bezien , en nu 

 blijkt ons dat zij volkomen plat en eenigszins langwerpig rond, som- 

 mige min of meer hartvormig zijn (fig. 1) ; voorts dat zij uit een zeer 

 Kg. 1. dun, lichtbruin en geaderd vliesje bestaan, dat zelfs een 



kind , bij de minste poging daartoe , een eindweegs 

 kan wegblazen. In het midden echter bespeuren wij 

 een kleine verhevenheid; zij zijn daar iets dikker en 

 harder , wijl daar , tusschen dat vliesje , één zaadkor- 

 rel besloten is. 



Zien wij nu, bij volkomene windstilte, deze vruchtjes 

 slechts zeer langzaam , tuimelend als een klein vedertje , 

 Vrachtje nedervallen en een eindweegs van den stam terecht 



van den lep. komen , dan behoeven wij niet te vragen hoe dat gaat , 

 als zij door een stevigen wind van den boom afgeschud, of, bij droog 

 weder, van den grond opgenomen worden; zij stijgen dan vrij hoog in 

 de lucht op en fladderen een heel eind ver weg. Het dunne vliesje 

 echter is oorzaak dat zij , als het regent , vlak aan den grond vast- 

 kleven, zoodat het water daar plaatselijk niet zoo spoedig verdampt: 

 beide hulpmiddelen die de ontkieming zeer bevorderen. Het verdient 

 intusschen opmerking , dat , hoe goed de I e p ook bij ons groeit , zoo- 

 dat hij als volkomen inheemsch te beschouwen is . zijne vruchtjes hier 

 toch meestal loos zijn; de zaadkorrel is namelijk niet normaal ont- 

 wikkeld. Men begrijpt echter dat deze niet de natuurlijke toestand , 

 maar meer van plaatselijken aard is. 



Dat er van die vruchtjes , ook van die welke goede zaden bevatten , voor 

 verre het meerendeel niets terecht komt , omdat zij op plaatsen neder- 

 vallen , waar de zaden onmogelijk kunnen ontkiemen , is een ook voor 



