HOE DE PLANTEN ItEIZEN. 



241 



Pijnboomen '., Dennen 2 , en Berken 3 zelfs de toppen van dui- 

 zend en meer voet hooge bergen knnnen bereiken. 



Pis. 5. 



Vruclitjes van den Eschdoorn. 



Over het algemeen geeft men hiervan de zaden de schuld , en ik zou 

 eigenlijk die gewoonte wel kunnen volgen , ware het niet dat ik er 

 bezwaar tegen heb om al te zeer van de wetenschappelijke zienswijze 

 af te wijken. Wat men hier voor zaden houdt, zijn eigenlijk niets 

 anders dan vrachtjes. — Ziehier hoc die zaak zich toedraagt. 



Wanneer de dennekegel (Fig. 6 volg. bladz.) (onverschillig of die van den 

 Pijnboom of den Den is) rijp wordt, drogen de vliezige of houtachtige schub- 

 ben, waaruit die bestaat, en die aanvankelijk dakpansgewijs, goed sluitend, 

 over elkaar lagen , uit. Ze krimpen dan ineen en wijken daardoor van 

 elkander , terwijl ze in dien toestand nog een poos aan de takken blijven 

 vastzitten (Tig. 7 volg bladz.). Inmiddels worden ze door den wind heen en 

 weer geslingerd, stooten tegen elkaar, zoodat de gevleugelde vrachtjes eruit 

 geschud worden, en zie! daar gaan deze, met een rukvlaag naar bo- 

 ven , hoog in de lucht ; zij vallen na een poos neör , nu wat hooger , dan 

 wat lager , nu veraf en dan dichtbij , al naar het den wind belieft , 

 (>n geven weldra het aanzijn aan een talrijke en uiteengespreide nako- 

 melingschap. 



1 Pinus sylvestris. 



3 Alic's excelsa. 



3 Bef ui a alha. 



16 



