Moe de planten retzen. 



243 



ander. En toch is zij zoo onsicrlijk niet. Maar zij is onbescheiden; zij 

 dringt zich overal in . en dat niettegenstaande men duidelijk genoeg 

 te kennen gaf dat men haar niet velen kan. 



't Is echter niet met hare bloemen dat wij hier te doen hebben, 

 maar alleen met de vrachtjes. — Een mooi ding, inderdaad, zoo'n 

 grijswitte, zuiver ronde, uit een aantal van die vruchtjes samenge- 

 stelde bol (Fig. 8). Men zou hem haast een meesterstuk der Natuur 

 willen noemen. Op een meer of min gewelfden bloembodem staan een 

 aantal kleine vruchtjes gegroepeerd, die wel iets van een komijnzaadje 

 hebben, maar nog kleiner zijn. Zij verlengen zich naar boven toe elk 

 in een dun , lichtbruin steeltje , en op den top daarvan zijn een groot 

 aantal uiterst fijne , zilverwitte haartjes straalvormig uitgespreid (Fig. 9). 



Fig. 8. 



Fig. 9. 



Vruclitlioofdje en afzonderlijk vrachtje (dit laatste vergroot) van de Paardebloem. 



Aanvankelijk waren die vrachtjes stevig op den bloembodem bevestigd ; 

 zoodra echter het geheel, dat vóór een paar dagen nog in den toen 

 naar boven gerichten , groene» kelk besloten was , zich heeft uitgespreid , 

 terwijl die kelkblaadjes zich naar beneden ombogen, hetwelk het tee- 

 ken is dat de vruchtjes rijp zijn, laten zij daarvan zeer gemakkelijk los. 



Honderden malen hebben wij in onze jeugd zulk een bol afgeplukt en 

 uiteen geblazen, want de ademtocht van een kind is daartoe voldoende 



Nadat wij eerst dien geheelen bol eens goed bekeken en opgemerkt 



