246 HOE DE PLANTEN KEIZEN. 



Nadat men , eenige jaren geleden , eene zekere plek in den Leidschen 

 Hortus dieper dan gewoonlijk omgespit had, waardoor de ondergrond 

 naar boven gebracht was, kwamen daar weldra honderden, zoo niet 

 duizenden plantjes van het Vingerhoedskruid 1 voor den dag. 

 Dit trof temeer mijne opmerkzaamheid, wijl daar of zelfs in de 

 omgeving, in vorige jaren geen zoodanige planten gestaan hadden en 

 ik deze op die plek , in het tiental jaren dat ik toen hier doorgebracht 

 had, nimmer had gezien. Op mijne navraag echter bij hen, die hier 

 langer werkzaam geweest waren dan ik, bleek dat daar werkelijk 

 vroeger eenige van die planten gekweekt geweest waren, welker zaden 

 toen, eveneens bij een diepe grondbewerking , naar de diepte geraakt, 

 doch nu weer boven gekomen waren. 2 



Toen men, vóór eenige jaren, op de ééne helft van het Euïneplein, 

 te Leiden , een groot gebouw zou gaan oprichten ten behoeve der Hoo- 

 geschool, moest daar voor de fundamenten veel grond uitgegraven en 

 verwerkt worden. Een gedeelte daarvan bleef, gedurende den bouw, 

 op een grooten hoop liggen, en daarop ontwikkelde zich weldra een 

 plantengroei, die eene ongeloofelij ke verscheidenheid opleverde. Waar 

 waren die zaden vandaan gekomen? Mogelijk is het dat er enkele pas 

 hierheen gewaaid waren, maar zulks was in dit geval te twijfelachti- 

 ger , daar die aardmassa , als mijn geheugen mij niet bedriegt , in den 

 winter of althans laat in het najaar, toen de meeste zaden reeds ver- 

 waaid en op den grond gevallen waren, daar opgetast werd. Boven- 

 dien waren er verscheidene bij , waarvan met zekerheid aan te nemen 

 was , dat hare zaden daar niet door den wind gebracht waren, 't Waren 

 alle tuinplanten, deels tuin-onkruiden. Wanneer men nu weet dat op 

 dat plein weleer huizen stonden , waarachter ook tuinen lagen , dan is 

 het raadsel spoedig opgelost. Die zaden lagen daar sedert het jaar 1807 , 

 toen , door het springen van een kruidschip , de aldaar staande huizen 

 vernield werden en er een plein van de ruimte gemaakt was, in den 

 grond. 



Niet geheel ten onrechte noemt dan ook decandolle de bovenste 

 aardlaag een zaadmagazijn 3 , waarin tal van zaden geborgen liggen 



1 Digitalis. 



2 't Was de Digitalis purpur ea vnonstrosa, die zich door een regelmatig gevormde, 

 rechtopstaande topbloem onderscheidt, welke vorm op die wijze weder in den Hortus 

 terugkwam en tot nu toe voortdurend behouden bleef. 



3 Decandolle, t. a. p. p. 625. 



