278 OVER DE BEWEGING EN DEN PHYSISCHEN TOESTAND 



strepen in het spectrum , door geen der bekende elementen daarin 

 voortgebracht. 



Niet slechts de lichamen , die alleen op hooge temperatuur in den 

 gasvormigen toestand ^overgaan , stralen een licht uit , dat door het 

 prisma in zoo weinige bestanddeelen van zeer verschillende breekbaar- 

 heid wordt ontleed. Ook de eigentlijke gassen, bijv. waterstof, zuur- 

 stof, stikstof, kooloxydegas , vertoonen, als zij bij gewone of vermin- 

 derde dampkringsdrukking door de elektrieke vonk tot lichtgevens toe 

 worden verhit, hetzelfde verschijnsel. Zoo bestaat, bij voorbeeld, het 

 spectrum van gloeiend waterstofgas , onder deze omstandigheden , uit 

 drie heldere strepen, een roode, een blauw-groene en een violette. 



Aan de waarneming van deze feiten nu knoopt zich deze andere 

 vast , dat elk gloeiend gas uitsluitend ondoorschijnend is voor de licht- 

 stralen, die het zelf in staat is uit te stralen. Plaatst men, bij voor- 

 beeld , voor een groote geele natrium-vlam eene zwakkere , dan zal 

 deze zich op dien verlichten achtergrond voordoen als ware zij roet- 

 zwart, doordien de stralen der eerstgenoemde, die eer zij het oog be- 

 reiken door de tweede gaan, daarbij geheel geabsorbeerd worden. 

 Kleurt men daarentegen de vlam, die den achtergrond vormt, door 

 middel van eene andere scheikundige verbinding rood, dan neemt de 

 daarvoor geplaatste vlam onmiddellijk schijnbaar dezelfde 'kleur aan ; 

 voor de roode stralen, die zij zelve niet uitstraalt, is zij volkomen 

 doorschijnend. 



In zoo algemeene termen, als waarin wij haar boven uitdrukten, 

 kon deze eigenschap der gloeiende gassen eerst geformuleerd worden 

 door kirchhoff, die de noodzakelijkheid van haar bestaan theoretisch 

 aantoonde, en uit haar aanleiding nam tot eene volledige verklaring 

 van de donkere strepen, die in het spectrum van het zonnelicht wor- 

 den waargenomen. In volkomen tegenstelling toch met de gloeiende 

 gassen, wier licht een spectrum geeft dat uit een of meer, dikwijls 

 zeer ver van elkander verwijderde, heldere strepen bestaat , wordt door 

 het licht, dat gloeiende vaste lichamen en vloeistoffen uitstralen, een 

 spectrum gevormd, waarin de verschillende kleuren in onafgebroken 

 opeenvolging voorkomen en waarin zelfs bij de sterkste vergrooting 

 geen donkere strepen zijn te bespeuren. 



Tusschen deze beiden in staat het spectrum van het zonnelicht , dat , 

 zooals reeds fraunhofer in 1814 ontdekte, in al zijne deelen van tal- 

 looze donkere strepen is doorsneden. In het licht der zon ontbreken dus 



