280 OVER DE BEWEGING EN DEN PH1SISCHEN TOESTAND 



door een mengsel van gloeiende gassen , waarvan elk bestanddeel uit- 

 sluitend dat licht absorbeert , wat het zelf in staat is uit te stralen, zal 

 het spectrum van dit gasmengsel uitspraak kunnen doen. Het zal dan 

 voor elke donkere streep van fraunhofer eene heldere moeten vertoo- 

 nen; ten minste in zooverre niet de eersten door absorbtie van licht 

 in onzen eigen dampkring wordt veroorzaakt. 



Zulk een spectrum nu zal men kunnen vormen tijdens elke zonsver- 

 duistering. Want als het gasvormig omhulsel zich tot op eene waar- 

 neembare hoogte uitstrekte boven de oppervlakte der zon , dan zal het, 

 op het oogenblik waarop de schijnbare omtrekken van zon en maan 

 elkander bij het begin en het einde der totale verduistering inwendig 

 raken, buiten den rand der maan uitsteken. En moge het licht van 

 dat gasmengsel zelfs bij eene totale zonsverduistering een geringere 

 intensiteit hebben dan dat van den dampkring, bij het gebruik van 

 een krachtigen spectroskoop levert dit geen bezwaar. Dit werktuig toch , 

 dat in de hoofdzaak uit eene reeks van sterk brekende prisma's be- 

 staat, levert van het diffuse licht des dampkrings een spectrum, dat 

 zeer lang uitgerekt en daardoor zeer zwak van licht is. Het licht van 

 een gloeiend gas echter bestaat slechts uit eenige weinige enkelvoudige 

 lichtstralen, die elk in het bijzonder door geen prisma, hoe sterk zijn 

 brekend vermogen ook zij , verder kunnen gescheiden worden. Op het 

 zwak verlichte eerstgenoemde spectrum als achtergrond dus moeten 

 zich, indien de theorie de feiten verklaart, in den spectroscoop de 

 heldere strepen , door het gloeiend omhulsel gevormd , duidelijk ver- 

 toonen. 



Deze proef op de som nu werd , ten minste gedeeltelijk, door Janssen 

 geleverd, tijdens de totale verduistering van 18 Augustus 1868. Hij 

 zag dat de karakteristieke roode , op vlammen gelijkende verhevenheden, 

 die men reeds bij vroegere zonsverduisteringen langs den rand der maan 

 had opgemerkt , een spectrum gaven , waarin de roode en groene streep 

 van het gloeiend waterstofgas duidelijk zichtbaar waren. Latere waar- 

 nemingen , op het voorbeeld en volgens de methode van lockyer ge- 

 daan , ook tijdens de zon in haren vollen glans aan den hemel staat , 

 bevestigden de zoo even genoemde in alle opzichten en vulden haar 

 in zooverre aan, dat het hem gelukte ook de violette streep van het 

 waterstofgas te zien. Daarenboven leerden zij dat de zon over hare 

 geheele oppervlakte met een laag gloeiend waterstofgas bedekt is , 

 waarvan die roode vlammen slechts kolossale ophoopingen zijn. In de 



