282 OVEE DE BEWEGING EN DEN PHYSISCIIEN TOESTAND 



ver van ons verwijderde hemellichamen , die dat licht uitstralen." 

 Huggins zelf heeft tot het verklaren dier symbolen door een ge- 

 durende vier jaren onafgebroken voortgezette studie meest bijgedragen. 

 Zij leerde hem dat in de samenstelling van Aldebaran , de helderste ster 

 in de Stier, de elementen: waterstof, natrium, magnesium, calcium, 

 ijzer, bismuth, tellurium, antimonium en kwikzilver voorkomen. Het 

 spectrum dezer ster toch vertoont donkere strepen , die overeenkomen niet 

 slechts met ééne, maar met meerdere van de heldere strepen waaruit het 

 spectrum van deze elementen bestaat. Terwijl alzóo de gesteldheid dezer 

 ster met die van de zon veel overeenkomst schijnt te hebben en zij , als 

 deze, met een omhulsel van gloeiend waterstof schijnt omgeven, is de 

 samenstelling van Betelgeuze , de helderste ster in Orion , van die der 

 zon in dit gewichtig punt onderscheiden. De donkere strepen in haar 

 spectrum toch vallen wel samen met de heldere van natrium , magnesium, 

 calcium, ijzer en bismuth; daarentegen vertoont zich daarin geen van 

 de drie donkere strepen, wier tegenwoordigheid de aanwezigheid van 

 het waterstofgas in haar omhulsel zou verraden. Van de ongeveer zestig 

 sterren, die door huggins onderzocht zijn, behooren verreweg de 

 meeste tot het type Aldebaran] slechts in de samenstelling van wei- 

 nige ontbreekt, als in die van Betelgeuze, de waterstof. Het is er 

 echter ver van af dat de overige elementen, zelfs bij sterren van 

 dezelfde type, steeds en in constante verhouding zouden voorkomen. 

 Reeds het verschil in de kleur der onderscheidene sterren wijst in dit 

 opzicht op eene merkwaardige verscheidenheid. Zoo wordt, bij voorbeeld, 

 het oranje-kleurig licht eener dubbelster van de eerste grootte in Hercules 

 daardoor veroorzaakt, dat in het spectrum van de helderste der twee 

 de donkere strepen hoofdzakelijk in het blauw , het groen en het rood 

 liggen en dus deze kleuren zoo verzwakken dat zij , die het midden van 

 het spectrum vormen, een bepaald overwicht erlangen. Daarentegen 

 zijn de strepen over het spectrum van sterren met wit licht , van Sirius 

 bij voorbeeld, gelijkmatig verdeeld; daar zij op deze wijze alle kleuren 

 nagenoeg in dezelfde verhouding verzwakken, heeft haar licht, even als 

 dat der zon , geen overwegende tint. 



In scherpe tegenstelling met de spectra van sterren , die zich als enkele 

 lichamen of als dubbelsterren aan het bloote of het gewapende oog voor- 

 doen, zijn die der zwak verlichte, in den kijker als phosphoresceerende 

 wolkjes zich voordoende nevelvleklcen. Terwijl gene , door hunne slechts 

 van donkere strepen verbrokene continuïteit , ons wijzen op vaste of 



