DER VASTE STERREN. 283 



vloeibare photospheeren , door gasvormige dampkringen omgeven , doen 

 zij , die uit slechts weinige heldere strepen bestaan , meest ons denken 

 aan lichtbronnen van gasvormigen aard. Hüggins onderzocht een groot 

 aantal dezer nevelvlekken met den spectroskoop. Twee strepen, ééne 

 van het stikstofgas en ééne van het waterstofgas , werden door hem 

 bij de meesten aangetroffen; toch vertoonden sommige de strepen van 

 het stikstofgas alleen. Bij de meeste nevelvlekken ziet men die heldere 

 strepen vergezeld van een zwak onafgebroken spectrum, dat de tegen- 

 woordigheid van een gloeiende vaste of vloeibare kern schijnt te ver- 

 raden ol in elk geval aantoont dat zoodanige stof in den gasvormigen 

 nevel verspreid is. 



Tot nog toe was steeds voor de meening plaats , dat tusschen nevel- 

 vlekken en sterrehoopen geen scherpe grenslijn was te trekken; dat met 

 de beperktheid onzer hulpmiddelen ook het aantal der eerstgenoemden 

 zou afnemen, zoodat haar al of niet oplosbaar zijn in afzonderlijke 

 sterren slechts zou afhangen van de meerdere of mindere sterkte der 

 teleskopen. Omtrent de juistheid dezer meening , die , op grond van de 

 bijzondere, als het ware eene eigenaardige structuur vertoonende ge- 

 daante van eenige nevelvlekken, door velen werd weersproken , kan de 

 spectroskoop uitspraak doen. En hij deed dit reeds in zooverre, dat 

 van de nevelvlekken die door den teleskoop van lord rosse oplosbaar 

 zijn, niet ééne een spectrum vertoont dat uit heldere strepen bestaat, 

 terwijl daarentegen van allen, die wel zulk een spectrum vertoonen, 

 geene met zekerheid is opgelost. Dat dus tusschen nevelvlekken en 

 sterrehoopen een karakteristiek onderscheid bestaat, dat gene van deze 

 niet alleen slechts ten gevolge harer grooteren afstand schijnen te ver- 

 schillen, is op deze wijze meer dan waarschijnlijk gemaakt. 



In vele opzichten overeenkomende met de spectra dier nevelvlekken, 

 wier heldere strepen van een zwak onafgebroken spectrum vergezeld 

 zijn, was dat van een merkwaardige ster van de tweede grootte, die 

 op den 12 dün Mei 1866 plotseling in het sterrebeeld de Noorder Kroon 

 zich vertoonde en kort daarop weder verdween. Reeds meermalen te 

 voren had men dergelijke voor een korten tijd slechts helder licht- 

 gevende sterren waargenomen ; volgens huggins , indien men ook de 

 oudere chineesche waarnemingen kan vertrouwen , in de laatste tien 

 eeuwen een twintigtal. Verschillende theoriè'n, waaruit men den aard 

 dezer snel voorbijgaande hemellichten trachtte te verklaren, werden 

 opgebouwd en omvergeworpen, tot eindelijk ook hier de spectroskoop 



