GESCHIEDENIS VAN EEN BLONDEN HAARLOK. 289 



vrouw, die volgens de overlevering zijne zuster was. Zoodra zij, uit- 

 geput van vermoeidheid , op het strand aangekomen waren , knielden 

 zij en bleven lang in die houding, hetzij uit vrees voor de inboorlin- 

 gen , hetzij om hun God te danken , dat hij hen behouden had. Men 

 toont nog op het strand van Pale de rots , nabij welke zij knielden , 

 en die den naam "Kulou" , d. i. kniebuiging, draagt. 



"De inboorlingen ontvingen deze vreemdelingen goed , noodigden ze 

 door teekens uit om in een hunner hutten te komen , en plaatsten 

 voor hen bananen, vruchten van den broodboom, visch en ohias (eene 

 soort van vruchten). Zij aten er van en gaven door gebaren hun vol- 

 doening te kennen. Het opperhoofd van het district beval de inboor- 

 lingen voor hen een hut te bouwen. Zij werkten er zelve aan mede en ver- 

 sierden haar uitwendig volgens hun smaak. Eenige door de zee aan- 

 gespoelde uit het schip afkomstige kisten werden hun met de meeste 

 nauwgezetheid overgegeven , en de jonge vrouw haalde er destijds bij 

 ons nog niet bekende stoffen uit. Zij bood daarvan aan de inlandsche 

 vrouwen aan en maakte er zich kleederen van. De weken gingen voorbij, 

 en de beide vreemdelingen leerden allengs onze taal spreken. De vreem- 

 delinge had een fraai punt voor hunne woning uitgezocht ; zij omringde 

 die met bloemen en hield haar zoo net, dat het opperhoofd er gaarne 

 na de vermoeienissen van de vischvangst kwam uitrusten. Hij zag de 

 vreemdelinge veel aan, die haren had, welke van de onzen verschil- 

 den ; zij hadden de kleur van het zand van het zeestrand ; haar huid 

 was blank en hare oogen blauw als de hemel. Zoo zegt ten minste 

 een door het opperhoofd vervaardigd lied , dat van geslacht tot geslacht 

 overgeleverd is. Het is onnoodig te zeggen", voegde zij er lachende 

 bij , "dat het opperhoofd op de vreemdelinge verliefd werd. Beminde 

 zij hem ook? Ik weet het niet, maar eindelijk stemde zij er in toe 

 zijne vrouw te worden, en maakte hem zeer gelukkig door hem twee 

 dochters te schenken, zijne woning in orde te houden, en zich bij het 

 volk geliefd te maken. Hij beminde haar zeer , maar zij was dikwijls 

 treurig en bracht soms uren lang door met in zee te turen. Zij ver- 

 magerde, at weinig en stierf na eenige jaren. Het opperhoofd beweende 

 haar oprecht en begroef haar met veel plechtigheid , maar zij had hem 

 doen beloven daarbij geen offeranden te doen, en hij hield woord. 

 Het was de eenige vrouw van een opperhoofd bij wier begrafenis geen 

 slachtoffers gedood werden. Van hare beide dochters stierf de eene op 

 tienjarigen leeftijd, de andere bleef leven. Deze had zwarte haren even- 



