DE ZIJDE RUPSTEELT. 295 



kening. Wij willen de waarheid hiervan geheel in het midden laten. 

 Dit verhaal bewijst althans hoe hoog gewicht de Chineezen zelve aan 

 die uitvinding hechten, en niet zonder reden, want een groot gedeelte 

 hunner volkswelvaart berust daarop. 



Reeds gingen vermoedelijk de Chineesche boeren en boerinnen in zij- 

 den stoffen gekleed, toen deze in het oude Griekenland en Rome nog 

 schier onbekend waren. Zijde werd daarheen slechts uit het verre Oos- 

 ten als een kostbaar handelsartikel aangevoerd, zoo kostbaar dat het 

 met goud werd opgewogen en keizer Aurelius aan zijne keizerin een 

 zijden kleed weigerde , omdat het te duur was. Wat zijde eigenlijk 

 was, wist men ook niet. Sommigen hielden het voor de draden van 

 een soort van spin; Aristoteles echter vermoedde reeds dat zij afkom- 

 stig was van het pophulsel van een rups. Zekerheid verkreeg men 

 eerst in het jaar 552 , onder de regeering van keizer justinianüs , toen 

 twee monniken , die op hunnen pelgrimstocht Indië bezocht hadden , 

 van daar eieren, in de holte van rieten stokken bewaard , medebrach- 

 ten en zich naar Konstantinopel begaven , waar die eieren de eerste 

 generatie van zijderupsen gaven , van welke , tot voor eenige jaren , 

 alle de billioenen later in Europa gekweekte zijderupsen afstamden. 

 Uit Griekenland en Turkije, waar nu nog, vooral in Klein- Azië, 

 deze teelt op groote schaal gedreven wordt , werd zij overgebracht naar 

 Spanje en Italië. In Frankrijk, dat thans zulk een belangrijk aandeel 

 daaraan neemt , deed zij het eerst hare intrede onder karel ix in 1466. 

 Het was echter vooral hendkik iv die haar eene hoogere vlucht deed 

 nemen. Uitgaande van de eenvoudige redeneering dat waar moerbezie- 

 boomen groeien ook zijderupsen kunnen leven , deed hij op raad van 

 olivier de serres, maar tegen de meening van stjlly, eene kweekerij 

 op de Tuileriën inrichten. Dit goede voorbeeld wekte navolging. Aan 

 hen die zich gedurende eenigen tijd bijzonder in de zijdeteelt onderschei- 

 den hadden , werden zelfs brieven van adeldom verleend. Allengs breidde 

 zich die teelt uit , en bepaaldelijk werd daardoor de grond gelegd voor 

 de tegenwoordige grootheid van Lyon en van de welvaart van een 

 groot deel van Zuid-Oostelijk Frankrijk. ' 



1 In 1872 werkten voor de Lyonsche zijdefabrieken 120.000 weefgetouwen, waarvan 

 een vierde in de stad zelf, de overige in 7 of 8 naburige departementen. Deze 120,000 

 weefgetouwen verbruikten jaarlijks 2,200,000 kilogrammen zijde, en de stoffen die er 

 van voortkwamen vertegenwoordigden eene waarde van omstreeks 460 millioenen fran- 

 ken , waarvan 350 milliornen voor den uitvoer dienden. (Moniteitr des soies 7 22 Nov. 1873). 



