ZIJDERUPSTEELT. 301 



luchthoudend water, hangt voor een goed deel de geregelde gang der 

 levensverschijnselen, met andere woorden de gezondheid van het dier 

 af. Het baat weinig of een dier veel eet , zijn maag met spijs opvult 

 en de verteerde stoffen, na door de wanden van het spijsverterings- 

 kanaal opgenomen en heengedrongen te zijn, tot bloed worden , indien 

 dit bloed niet vervolgens met lucht wordt in aanraking gebracht , waar- 

 door het eerst geschikt voor de voeding der verschillende organen 

 wordt. Bovendien gaat de voeding altijd gepaard met eene vrijwording 

 van koolzuur, en deze stof is schadelijk voor het dierlijk leven. Zij 

 moet dus verwijderd worden, en dit geschiedt langs denzelfden weg, 

 waarlangs de lucht en dus de zuurstof intreedt. 



Wanneer men nu bedenkt dat een zijderups eene in verhouding tot 

 haar lichaam zeer aanmerkelijke hoeveelheid spijs gebruikt en in den 

 loop van weinig meer dan een maand tijds, gelijk reeds gezegd is, 

 zesduizend maal zwaarder wordt dan zij bij hare geboorte was, dan 

 spreekt het van zelf dat haar, zal zij goed groeien en daarbij gezond 

 blijven, ook gestadig eene zeer ruime hoeveelheid versche lucht moet 

 worden aangeboden , welke met die groote behoefte aan voedsel en den 

 inderdaad verbazend snellen groei in overeenstemming is. Ik druk hier 

 bijzonder op, omdat het niet in het oog houden hiervan een der voor- 

 name oorzaken van ziekten onder de zijderupsen is. Menige teelt , 

 vooral in op groote schaal ingerichte kweekerijen , mislukt voorzeker 

 alleen daarom , dat men niet voor eene voldoende lucht-verversching 

 heeft gezorgd. 



Men behoeft trouwens het inwendig maaksel van een zijderups slechts 

 te onderzoeken om dadelijk de overtuiging te erlangen, dat deze dieren 

 veel lucht behoeven. Evenals bij andere Insekten bestaan hunne adem- 

 halingorganen uit buizen, waarvan de grootere en wijdere door een 

 spiraaldraad gesteund en zoo open gehouden worden. Door de reeds 

 boven genoemde negen paren lucht- of ademgaten ter zijde van het 

 lichaam treedt de lucht naar binnen en het koolzuur bij de uitademing 

 naar buiten. Uit de grootere luchtbuizen ontspringen talrijke takken 

 die zich naar de verschillende organen begeven en zich daar verder 

 in al kleinere en kleine takken en takjes verdeelen , welker laatste 

 uiteinden eindelijk zoo fijn worden dat zij slechts bij zeer sterke ver- 

 grooting kunnen herkend worden. Deze fijne luchtvaatjes zijn zoo tal- 

 rijk dat men niet het kleinste stukje van eenig orgaan onder het nii- 

 kroskoop kan leggen, zonder daarin eene menigte dier luchtbuisjes te 



