328 OVER DE GA.NZEN. 



a. DeWestersche Weenkies. Deze hebben een vleeschkleurigen 

 bek ; bij sommigen met eene roode streep of zandlooper op den snavel , 

 bij anderen niet. De bovensnavel heeft eene witte boon of punt. In het 

 voorjaar en in den zomer , heeft zij aan den buik en aan de borst 

 talrijke min of meer groote zwarte vlekken. Zij heeft steenroode poo- 

 ten, die echter bij sommigen donkerrood zijn. 



Haar vederkleed komt overigens ten naasten bij met de Schierling 

 (A> cinereus) overeen. Als in het vervolg over Weenkies wordt ge- 

 sproken, worden daarmede Westersche Weenkies bedoeld. 



b. De T r e k w e e n k i e s. Deze hebben eenen blauw-zwartachtigen sna- 

 vel met een grau w-grijzen zandlooper of streep op den neus ; de snavel 

 eindigt veelal in een half zwarte punt of boon. De pooten zijn paars- 

 achtig rood. De vederen zijn veel donkerder, de zwarte vlekken onder 

 de borst en de buik zijn grooter en talrijker, haar geluid is scheller 

 dan dat van de Westersche Weenkies. 



c. Anser minutus, de G o u d o o g j e s. Deze hebben eenen gelen veder- 

 loozen kring om de oogen. Hare vlekken onder borst en buik zijn ge- 

 lijk aan die der Trekweenkies. Zij hebben een blauwachtigen snavel, een 

 roode streep of zandlooper op den neus. De snavel heeft een witte boon 

 of punt. Hare pooten zijn nog meer helderrood dan bij de Westersche 

 Weenkies. 



De Westersche Weenkies hebben het meeste gewicht en komen het 

 talrijkst voor ; daarop volgen de Trekweenkies , eindelijk de Goudoogjes , 

 die het minste gewicht hebben en zeer weinig deze streken bezoeken. 

 Van de Westersche Weenkies {A, albifrons) hebben de vogelvangers 

 tamme individuen. Deze stammen van wilde voorouders af. De wilde 

 ganzen dezer soort laten zich spoedig in tamelijk tammen staat bren- 

 gen, maar van al de alzoo getemde wilde Weenkies, kunnen de vogel- 

 vangers bij de slagnetten geen gebruik maken. 



Vóór eenige jaren legde een wilde A. albifrons , die des winters in 

 een slagnet gevangen was, 6 jaren later 6 eieren, die echter niet wer- 

 den uitgebroed. 



Later paarde een wilde gent van de A. albifrons, die in een slag- 

 net was gevangen , nadat hij tam was geworden , met eene tamme 

 gans van dezelfde soort. Hij was getrouw aan die ééne gans en toonde 

 geene liefde te bezitten voor andere ganzen. Toen de gans broedde, 

 hield hij onafgebroken de wacht bij het nest , zonder zich bijna den 

 tijd te gunnen om te eten en te drinken. 



