346 OVER DE GANZEN. 



vogelvanger heeft iedere tamme Kol of Weenkiegent tot gade ééne 

 gans. De tamme staat heeft daarin geene verandering gebracht. 



Maar onze tamme boerenganzen (A. domesticci) , die ontegenzeggelijk 

 van de Schierlings afstammen, zijn door de beschaving zedeloos ge- 

 worden. Men geeft ze soms 7 ganzen tot vrouwen, en daarmede zijn 

 ze zeer in hun schik. De beschaving heeft dus , buiten de jammeren 

 der slavernij , waarin de ganzen verkeeren , de orde in de natuur ver- 

 stoord, door de genten tot polygamie te dwingen. 



Man en vrouw bij de wilde ganzen beminnen elkander innig. Zoo de 

 dood een van beiden wegneemt , is de smart van de overgeblevene over 

 dat verlies dikwijls niet minder gevoelig dan bij ons menschen. De heer 

 ferd. baron dkoste hulshoef deelt in zijn schoon werk: "die Vogel- 

 ivelt der Nordsee-insel Borcum", op blz. 262 , mede , dat hij eens een 

 Schierlingwijfje schoot, en dat toen haar mannetje verscheidene dagen 

 in den omtrek bleef, om, onder een schril trompettengeschrei, zijn wijfje 

 te zoeken. 



Bij de ganzen blijft de liefde en genegenheid tusschen ouders en 

 kinderen bestaan , althans tot in het volgend jaar na hunne geboorte. 

 Hier vindt men een opmerkelijk vei schil tusschen haar en de eenden. 

 De wilde Woerd toch maakt zelfs geen kennis met zijne kinderen. De 

 moeder verlaat haar als zij begint te ruien, dat in den regel niet aan- 

 vangt vóór dat de jongen kunnen vliegen. Als zij haar later wederziet, 

 behandelt zij haar als of zij vreemd van haar waren. Maar bij de gan- 

 zen wordt de band, die de ouders aan hunne kinderen bindt, veel later 

 verbroken. Ik weet echter niet wanneer. 



Bij de ganzen heerscht overigens tusschen de leden van dezelfde soort 

 en vooral tusschen haar, die tot denzelfden koppel behooren, eene groote 

 mate van gehechtheid , die wel eens voor korten tijd door kleine twis- 

 ten , vooral over de eereplaats , wordt gestoord , die echter onverwijld 

 worden vergeten. 



Maar zoo de soort verschilt, is er wel tusschen sommige soorten 

 eenige toegenegenheid van de ganzen tot elkander te bespeuren, maar 

 soms neemt men toch het tegenovergestelde waar. Ik wil hieromtrent 

 eenige bijzonderheden mededeelen. 



De Schierlings b. v. worden door ganzen van eene andere soort wei- 

 nig of niet aangetrokken. Zij zijn zelfs zoo onbeleefd of zoo trotsch, 

 wat ik niet kan uitmaken, het geroep van ganzen van eene andere 

 soort bij het slagnet onbeantwoord te laten. Zouden zij hoogmoedig zijn, 



