OVER DE GANZEN. 347 



omdat zij weten, dat de tamme ganzen van haar afkomstig zijn? 

 Als dat zoo is , dan getuigt dit van eene soort van menschelijke be- 

 schaving , want onder ons is de grond voor hoogmoed veelal nog 

 dwazer. 



Onverschillig of de Schierlings vliegen of dat zij zich op het meer , op 

 het boekweitveen , op de hooi- of kwelderlanden bevinden , zij houden 

 zich alleen onderling bezig en voelen geen lust om met de Kollen te 

 snateren of korte bezoeken bij die koppels af te leggen , zelfs zoo zij 

 daartoe worden uitgenoodigd. 



Zeer zelden wordt een enkele Schierling zoo door het geroep der 

 Weenkies bij het slagnet aangetrokken , dat zij zich in haar midden 

 begeeft. 



Ganzen van de overige soorten oefenen meer invloed op elkander 

 uit , en hier vindt men toestanden die onder ons menschen niet zeld- 

 zaam zijn. 



Onder de ganzen zijn er geen grooter overheerschers dan de groote 

 Kollen. Zij behandelen ganzen van andere soort met minachting. Zij 

 vechten wel niet dagelijks met de ganzen van andere soort , wat haar 

 zeker te gemeen is , maar wat het wonderbaarst is , zij beminnen de 

 Weenkies en kleine Kollen wel niet, maar haar wordt door dezen 

 liefde toegedragen , of in allen gevalle de beleefdheid bewezen als zij 

 bij het slagnet roepen, kleine visites bij haar af te leggen. Zou zij 

 ook de haar bewezen eer van ganzen van andere soort, aan haar 

 aanhoudend en sterk geroep te danken hebben? want daarin munten 

 zij boven allen uit. Dan is daarvoor een goede grond, want onder 

 ons zijn ook velen , die door dit middel tot eer en gezag komen. 



Onderling zijn de genten der groote Kollen niet zeer verdraagzaam. 

 Zij vechten niet uit ijverzucht om de liefde van de gans te behouden, 

 want iedere gans is aan haren gent zeer gehecht, maar om de eer 

 van eene plaats in te nemen die toevallig door een anderen gent be- 

 zet is. Ik geloof echter dat de vechtende genten niet tot denzelfden 

 maar tot verschillende koppels, waarin de ganzen zich verdeelen, be- 

 hooren. 



De groote wilde Kollen luisteren naar de tamme Kollen , als deze 

 roepen , en laten zich bij haar in het water neder. Maar dan zijn de 

 wilde Kollen toch zoo luimig, dat zij soms de tamme Kollen met on- 

 verschilligheid aanzien, ze soms zelfs met een boosaardig doel, om 

 haar van de plaats te verjagen , aanvallen. 



