OVER DWERGVOLKEN IN AFRIKA. 367 



grootte". Waar men echter dat kleine volk en zijne van het westen 

 naar het oosten stroomende , van krokodillen wemelende rivier te zoe- 

 ken heeft, laat zich niet nader bepalen. 



Eerst in lateren tijd komen berichten voor van dwergachtige volken 

 in Afrika met bepaalde opgave van woonplaats en andere bijzonder- 

 heden. De eerste nog tamelijk fabelachtige verhalen hebben betrekking 

 op het eiland Madagaskar. 



In het midden der zeventiende eeuw, in 1661, maakte etienne de 

 flacourt, directeur der Fransche Oostersche compagnie en stadhouder 

 van Madagaskar, melding van een op dat eiland voorkomend volks- 

 verhaal van een dwergengeslacht , hetwelk het volk der Anossi aan- 

 gevallen, maar bij dien aanval omgekomen was. Een aantal rechtop- 

 staande steenen bij Itapère zou nog de plaats aanduiden , waar deze 

 Pygmeën waren begraven. Hij zelf houdt echter het verhaal voor eene 

 fabel. 



Euim honderd jaren later, in 1771, gaf de commerson , botanicus 

 bij bougainville's expeditie, bericht aangaande een dwergvolk op Ma- 

 dagaskar, dat hij Kimosse of Quimos noemt. "Deze halfmenschen" 

 zegt hij , "bewonen de hoogste bergen in het binnenland van Mada- 

 gascar en vormen daar een aanzienlijken volksstam. Het onderschei- 

 dend kenmerk van deze kleine menschen is , dat hun kleur blanker 

 is dan bij andere zwarten, dat zij zeer lange armen hebben, die tot 

 onder de knieën reiken en dat hunne vrouwen bijna in 't geheel geene 

 borsten hebben. Zij gaan door voor de verstandigste , werkzaamste en 

 ook krijgszuchtigste van alle volken van dit eiland. Nooit konden zij 

 door hunne naburen onderdrukt worden , hoe dikwijls deze zulks ook 

 beproefden. Zij hebben dit grootendeels echter aan hunne rotsen te 

 danken , waar het zeer bezwaarlijk en gevaarlijk tevens is hen te ver- 

 volgen. Zij voeden zich met rijst, groenten, wortelen en andere vruch- 

 ten , die op hunne bergen wassen. Zij houden ook vee in groot aantal , 

 't welk grootendeels ook dient tot hun levensonderhoud. Zij houden 

 geen verkeer met de rondom hen wonende volksstammen. Hunne wa- 

 penen zijn lansen en pijlen. Vroeger moeten zij gepoogd hebben het 

 vlakke land te veroveren , maar gedrongen zijn weder hunne bergen 

 op te zoeken." 



"Bij mijne laatste reis naar fort Dauphin toonde de graaf de modave , 

 de laatste gouverneur, mij onder zijne slaven eene Quimosse-vrouw. 

 Zij was omstreeks 30 jaren oud, 3 voet 8 duim (119 centimeter) lang 



