OVER DWERGVOLKEN IN AFRIKA. 369 



Een zoo bevreemdend verhaal bleef niet zonder tegenspraak. Daar 

 men de geheele zaak reeds a priori als eene fabel beschouwde , gaf 

 men zich meestal de moeite niet van een nauwkeurig onderzoek. De 

 sterrekundige le gentil, die in 1761 zes weken op fort Dauphin ver- 

 toefde , de natuuronderzoeker sonnerat , een tijd- en voor een deel reis- 

 genoot van de commerson , en lesc allier, die zich in 1792 korten 

 tijd te Foulpointe ophield, weerspreken deze verhalen en verklaren ze 

 voor fabels, terwijl een andere tijdgenoot en bekende van de commer- 

 son, alexis rochon, volkomen geloof aan deze berichten hecht. 



Het blijkt bij deze geheele questie, dat de oude Pygmeën-sage 

 vooral het geloof aan het bestaan van kleine menschenrassen tegen- 

 werkt. Omdat men zich onder Pygmeên hoogstens drie voet hooge 

 wezens voorstelt, maar zulke niet vindt, gevoelt men zich in zijne 

 verwachtingen teleurgesteld en houdt het voor niets bijzonders , als 

 men werkelijk menschen vindt, die nagenoeg slechts zoo groot zijn 

 als de kleine lieden onder ons. De Afrikanen overdrijven wel in hunne 

 verhalen, sieren op en liegen er bij, maar de Europeaan mengt er zijne 

 voorstelling van dwergen in, en vandaar komt het, dat hij zulke dwer- 

 gen nergens vindt. Men make zich eindelijk geheel los van die Pyg- 

 meën-sage, houde zich aan de eenvoudige verklaring van herodotus: 

 "kleine menschen niet eens van middelbare grootte", beproeve zoo 

 vele en zoo nauwkeurig mogelijke metingen , en men zal aan de anthro- 

 pologie en ethnographic een wezenlijken dienst bewijzen. 



De onmatig lange armen en misvormde handen der Quimos-vrouw 

 in fort Dauphin laten met blumenbach vermoeden , dat men hier met 

 een soort van cretins , niet met een ethnologisch maar met een patho- 

 logisch verschijnsel te doen heeft; maar wanneer de commerson en 

 de modave zich daarin ook vergisten, dat zij den typus van het 

 Madagaskarsch dwergvolk voor zich meenden te hebben , zoo laten toch 

 hunne berichten over de eigenschappen en zeden van dit volk tf. bepaald 

 een feitelijken achtergrond vermoeden, dan dat men het geheele ver- 

 haal maar als een bloot verdichtsel zou mogen verwerpen. Als men 

 die Quimos niet als Pygmeè'n, maar als menschen beneden de mid- 

 delbare grootte beschouwt, dan hebben zij volstrekt niets onwaar- 

 schijnlijks. 



Bij froberville in zijne Voyage a Madagascar van 1840 vinden wij 

 het bericht , dat de Engelsche zendelingen gemeend hadden in het volk 

 der Hovas de Quimos te hebben wedergevonden. Later werd dit bc- 



