372 OVER DWERGVOLKEN IN AFRIKA. 



aan handen en voeten laten zij groeien als de klauwen van arenden 

 en gebruiken ze tot het uitgraven van muizen en het verscheuren van 

 slangen, die zij rauw opeten, want het vuur kennen zij niet. 



"Den ruggegraat der slangen dragen zij als het eenige sieraad om 

 den hals. Hun oorschelp doorsteken zij met een spits stuk hout. 



"De Dokos vermenigvuldigen zich snel , maar leven in geen regelmatig 

 huwelijk; maar nemen zich vrouwen, waar zij ze vinden, en laten ze 

 weer gaan, waarheen ze willen. De vrouw zoogt het kind slechts kor- 

 ten tijd, terwijl zij het zoo spoedig mogelijk aan het eten van mieren 

 en slangen gewent. Zoodra het kind zich zelven helpen kan, laat de 

 moeder het trekken waarheen het wil. Ofschoon de Dokos in dichte 

 wouden wonen en zich op boomen verbergen , zoo worden zij toch door 

 slavenjagers opgespoord. Geheele boschstreken worden dan van de jagers 

 omsingeld , zoodat de Dokos niet licht kunnen ontkomen. Zij laten zich 

 dan gewillig vangen , daar zij uit ervaring weten , dat hun tegenstand 

 vergeefs is en slechts tot hun ondergang strekt. Ook trachten zij nader- 

 hand niet meer te ontvluchten, In den staat der slavernij behouden 

 zij hunne neiging om muizen, slangen en mieren te eten, ofschoon zij 

 deswege dikwijls door hunne meesters getuchtigd worden, die veel van 

 de Dokos houden, omdat zij leerzaam en gehoorzaam zijn, weinige 

 behoeften hebben en eene goede gezondheid bezitten. Zij sterven slechts 

 ten gevolge van ouderdom of bij vijandelijke invallen; ziekten kennen 

 zij niet. Of deze Dokos de Pygmeën zijn, wil ik niet bepalen. Maar 

 dit kan ik betuigen, dat ik niet slechts in Schoa van deze kleine 

 menschen hoorde, maar ook in Oekambani 2" zuidelijk en in Barawa 

 l'/ 2 noordelijk van den aequator. In Barawa werd mij een slaaf ge- 

 wezen, die geheel met deze beschrijving overeenstemde. Hij was onge- 

 veer 4 voet hoog, zeer dik, donker van kleur en zeer levendig. De 

 lieden van Barawa verzekerden mij , dat deze slaaf van het Pygmeën- 

 geslaeht in het binnenland was. Men kan derhalve de berichten, die 

 van verschillende punten van Afrika verzameld zijn, niet a priori be- 

 strijden, maar moet trachten het fabelachtige, dat er door de inboor- 

 lingen aan toe gevoegd wordt, kritisch te schiften." 



Eeeds weinige jaren later werd deze voorstelling geheel verworpen 

 door a. d'abbadie, die in het jaar 1844 eenige individuen van dit volk 

 onder de oogen kreeg en hunne grootte op 5 voet schatte. Hij had 

 toen twee jaren lang een Doko in dienst, die slechts 18 centimeter 

 kleiner was dan hij zelf. Nu was d'abbadie een man van slechts mid- 





