374 OVER DWEHGVOLKEN IN AFRIKA. 



schen beschrijving en portret zijn wellicht daaraan te wijten, dat 

 de twee Akkas nog niet volwassen zijn. Het is toch algemeen bekend , 

 dat de lichaamsvorm in het opgroeien eene aanmerkelijke wijziging 

 kan ondergaan. 



Met recht merkt de Heer de quatrefages op, dat een enkele blik 

 op deze photographiën geslagen voldoende is om iedereen te overtui- 

 gen, dat de Ackas volstrekt geen middenschakel uitmaken tusschen 

 den mensch en den aap. De geheele lichaamsvorm getuigt daartegen. 



Dat vele beroemde reizigers in deze streken van Midden-Azië, zooals 

 morlang, speke en piaggia volstrekt geene melding van deze kleine 

 menschen maken , bewijst genoegzaam , welke geringe kracht van bewijs 

 is toe te schrijven aan het stilzwijgen van die reizigers, welke zich 

 op slechts geringen afstand van de besproken voorwerpen hebben opge- 

 houden. 



Ook in het westelijk gedeelte van het aequatoriaal gebied van Afrika 

 zijn verhalen van dwergvolken in omloop. Zoo hoorde de Heer s. w. koelle 

 in Sierra Leona van een volk, Kenkob geheeten, dat aan de oevers 

 van de Siba woonde en dat slechts 3 tot 4 voet groot was, "maar 

 zeer sterke lieden en de uitstekendste scherpschutters." Een man uit 

 Bagba verhaalde nagenoeg hetzelfde van een volksstam , Betsan ge- 

 noemd. "Zij zijn een vreedzaam volk ," zeide hij , "voeren geen oorlog 

 en leven van de opbrengst der jacht. Landbouw bedrijven zij niet, 

 maar trekken bestendig rond, terwijl zij alle 6 tot 12 maanden van 

 woonplaats verwisselen." 



Met deze aanduidingen van inlandsche berichtgevers stemt op verras- 

 sende wijze samen de eenige uitvoerige beschrijving van een Midden- 

 Afrikaansch dwergvolk, die wij tot hiertoe bezitten. En toch is het 

 zeer twijfelachtig, of du chaillu's verhaal van de Obongo, die hij op 

 zijne reis in West- Afrika in 1 864 ontdekte , wel algemeen geloof heeft ge- 

 vonden, ofschoon zijne geloofwaardigheid ten dien aanzien boven allen twij- 

 fel verheven is. Zijn verhaal is ontegensprekelijk de kostelijkste bijdrage 

 tot onze kennis van de kleine menschenstammen in Midden-Afrika. 



"Toen wij ," zoo verhaalt du chaillu , "op onzen weg naar Yengué een 

 der oorspronkelijke wouden doortrokken , ontmoetten wij onverwacht eene 

 groep van zeer zonderlinge , kleine hutten , die ik zeker als vermoedelijke 

 Fetisch-huizen voorbij gegaan zou zijn , zoo men mij niet gezegd had , 

 dat wij wellicht in deze streek dorpen van een stam van dwergnegers 

 zouden aantreffen, die men hier Obongo noemt. Wegens de overdreven 



