OVER DWERG VOLKEN IN AFRIKA. 375 



beschrijvingen, die ik op mijne vroegere reis vernam, had ik geen ge- 

 loof gehecht aan het bestaan van zulke dwergvolken en er zelfs in 

 mijn reisverhaal geen melding van gemaakt. De aanblik van deze 

 zeldzame woningen wekte mijne nieuwsgierigheid op, want het was 

 werkelijk een dorp van dit merkwaardige volk. Ik snelde voorwaarts 

 in de hoop, ten minste eenige bewoners daarin te vinden, maar zij 

 waren bij onze aannadering in het naburige bosch gevloden. De hutten 

 hadden een lagen ovalen vorm als een zigeuner-tent; het hoogste ge- 

 deelte, naast bij den ingang, verhief zich ongeveer 4 voet boven den 

 grond en de grootste breedte bedroeg insgelijks nagenoeg 4 voet. Zij waren 

 gebouwd van buigzame boomtakken, die met beide einden in den 

 grond waren bevestigd. Het geheel was met groote bladeren bedekt. 

 Toen ik de hutten betrad , vond ik in elke hut de overblijfsels van 

 een vuur midden op de vloer. 



"Dat mij de gelegenheid ontging de luidjes te zien en te leeren 

 kennen , was eene bittere teleurstelling. Weinige dagen later zou ik 

 gelukkiger zijn. 



"Ik had gehoord , dat ergens in de nabijheid van Niembouai (1° 58' 54' 

 zuiderbreedte, en 11° 56' 38" oosterlengte) een dorp der Obingos of 

 wilde dwergnegers was, en eene van mijne eerste vragen bij mijne 

 aankomst aan deze plaats was natuurlijk , of ik uitzicht had dit eigen- 

 aardige volk te zien, dat, naar het schijnt, altijd in de Aschango- 

 dorpen komt , maar zich verwijderd hield , zoolang ik er was. De 

 Aschangos hadden er niets tegen en boden mij zelfs hun geleide aan. 

 Wij begaven ons op den morgen van deu 30 Juni 1864 op weg en 

 bereikten in 20 minuten de plaats. In een afgelegen hoek van het woud 

 stonden 12 hutten van dezen zeldzamen stam, zonder eenige orde 

 over eene zeer kleine ruimte verstrooid. Toen wij in de nabijheid kwa- 

 men , vonden wij ze verlaten. De hutten zijn zoo licht gebouwd en de 

 Obongos zoo onbestendig, dat ze dikwijls van de eene plaats naar de 

 andere trekken. 



"Wij zetten onzen weg voort, en nauwelijks '/., Engelsche mijl verder 

 kwamen wij aan een ander dorp, dat insgelijks uit een dozijn hutten 

 bestond. Wij naderden met de grootste voorzichtigheid om de wilde 

 bewoners niet te verschrikken , en mijne Aschango-gidsen hielden koraal- 

 snoeren omhoog ; maar al onze zorgvuldigheid bleef vruchteloos , want 

 de mannen althans waren reeds gevlucht. Wij vonden gelukkig nog 

 drie oude vrouwen en een jongen man, die géén tijd tot wegloopm 



