376 OVER DWERG VOLKEN IN AFRIKA. 



<yehad hadden, benevens verscheidene kinderen, in een der hutten ge- 

 borgen. 



"Mijn Aschango-gidsen beproefden al wat mogelijk was, om de 

 angst van deze sidderende schepsels te verdrijven. Eindelijk gelukte 

 het mij nader bij te komen ; ik gaf hun eenige koralen en liet ze door 

 mijne gidsen zeggen, dat wij den volgenden dag met meer koralen 

 weder zouden komen , om aan alle vrouwen eenige te geven. Eene 

 der oude vrouwen verloor na eenigen tijd alle schuwheid. 



"Toen ik mijn lint te voorschijn trok om haar te meten , keerde hare 

 vrees terug en sidderde zij over alle leden. Eindelijk bereikte ik mijn 

 doel. Ook den jongen man kon ik meten; hij was volwassen en waar- 

 schijnlijk een schoon exemplaar van het mannelijk gedeelte van zijn 

 ras. De hoop, dat de mannen zouden terugkeeren, was echter vergeefs. 



"Den volgenden dag begaf ik mij weer naar het dorp, maar zag 

 slechts ééne vrouw en twee kinderen. Ik was niet vroeg genoeg geko- 

 men, de vogels waren uitgevlogen. Bij een later bezoek vond ik het 

 dorp zoo wel van de vrouwen als van de mannen verlaten; ten 

 minste liepen de vrouwen , die ons hadden hooren komen , in hare 

 hutten. Onder dezen zag ik ook mijne oude vriendin loopen, om zich 

 te verbergen. Dit was dubbel verdrietig, omdat ik mij gevleid had, 

 haar geheel getemd te hebben. Toen wij het dorp betraden, liet zich 

 geen geluid hooren. en voor de deuren van alle hutten waren boom- 

 takken gezet, om te doen gelooven, dat alle lieden in het bosch ge- 

 gaan waren. Mijn Aschango-gids riep luid : "wij zijn gekomen om u meer 

 koralen te geven, waar zijt gij?" Maar niemand antwoordde. Na veel 

 moeite gelukte het de vrouwen buiten de hutten te krijgen. 



"Bij gelegenheid van andere bezoeken, die ik in het dorp maakte, 

 gelukte het mij nog vijf vrouwen te meten. Bij deze meting bleek, 

 dat de grootte tusschen de 133 en 152% centimeters varieerde. De 

 jonge man was 137 centimeters lang. 



"De kleur dezer menschen was een vuil geel, veel lichter dan die 

 der Aschangos, en hunne oogen hadden eene uitdrukking van ontem- 

 bare wildheid. In voorkomen , houding en kleur , zoowel als door hunne 

 woningen zijn zij geheel onderscheiden van de Aschangos, onder welke 

 zij leven. De Aschangos ontkennen ijverig alle verwantschap met hen, 

 treden ook niet met hen in echtelijke verbintenis, maar beweren, 

 dat de Obongos onder elkander huwen , om de familien zooveel mogelijk 

 bijeen te houden. De kleinheid van hunne gemeenten en de afzondering, 



