WETENSCHAPPELIJK BIJRKAD. 45 



velden daarheen vervoerd zijn; de hier en daar bestaande koloniën van Al- 

 penplanten in onderscheidene lagere streken van Zwitserland , die heer als 

 overblijfsels eener vroegere grootere uitbreiding der Alpenflora beschouwt. 



Tot dusver zijn echter zelden rechtstreeksche bewijzen eener zoodanige al- 

 gemeenere verbreiding der arktische en Alpen-flora geleverd, namelijk in den 

 vorm van fossile plantenoverblijfsels uit dit tijdperk. Zij ontbreken echter 

 geenszins geheel. Daartoe behooren : het vinden van vruchtkegels van Pinus 

 montana in diluviale bruinkoolvormingen , b. v. bij Alleringersleben , terwijl 

 deze plant thans in geheel Noord- Duitschland ontbreekt, evenzoo in Ierland, 

 hoewel zij nu nergens in Groot-Brittanje voorkomt, en op nog meer andere 

 plaatsen. De dwergberk {Betuia mand) werd in menigte in zuidelijk Engeland 

 gevonden , terwijl zij thans in Groot-Brittanje alleen nog in de Schotsche hoog- 

 landen wordt aangetroffen. In de beroemde rendiergroeve bij Schussenried in 

 Zwaben , werd een mostapijt gevonden , dat , volgens de bestemming van 

 w. ph. schimper , uit twee tot het hooge Noorden behoorende mossen be- 

 stond , t. w. Hypnum sarmentosum en Hypnum fluitans var. Groenlandi- 

 cum. De merkwaardigste vondst van dien aard is echter door nathorst in 

 de Werken der universiteit te Lund van 4870 beschreven, namelijk die 

 van bladeren van vier thans nog in het hooge Noorden levende dwergstrui- 

 ken , Betuia nana , Salix polaris , Salix reticulata , en Dryas octopetala , 

 in eenen op eene morainevorming rustenden, met veen overdekten zoetwater- 

 mergel tusschen Malmoe en Lund, op slechts 75 voet boven de zee, op 55" 

 N. Br. , terwijl diezelfde soorten thans in de Skandinavische gebergten niet 

 bezuiden den 61sten breedtegraad worden aangetroffen. (Alex. braun in Berl. 

 Ges. f. Anthropologie , Ethnologie und Urgeschichte , 1872, p. 22). hg. 



Verschillende verhouding der opperhuid van in water gedompelde vruch- 

 ten, bladeren en wortels. — Boussinguault heeft hierover eenige proeven 

 in het werk gesteld , met de volgende hoofd uitkomsten. Suikerhoudende vruch- 

 ten (pruimen , kersen , peeren , druivenj nemen water op , terwijl suiker in het 

 omgevende water dringt en de opperhuid barst. 



Suikerhoudende bladeren (van kool , Agave , Boussinguaidtia basellodes) 

 laten suiker door, maar de opperhuid barst hierbij niet. 



Suikerhoudende wortels (knollen , beetwortelen , gekiemde garst , tarwe, maïs 

 laten geen spoor van suiker in het water door. (Ann. d. scienc. natur. Bot.) 

 1873, 5me Sér. T. XVIII p. 378j. hg. 



Salpeter in planten. A. Boutin had voorleden jaar aangetoond, dal 



