50 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



tegen de moeite opziet om den juisten afstand voor zijn objectief door proef- 

 nemingen te bepalen , en zich dus met eene benaderde verbetering wil tevreden 

 stellen , kan dien afstand vaststellen op een en een half ten honderd van den 

 hoofdbrandpuntsafstand daarvan . 



Zooals gemakkelijk te begrijpen is , wordt die hoofdbrandpuntsafstand hier- 

 door merkbaar — allicht om meer dan 0,1 — verkort. 



LN. 



Duur der bliksemstralen. — Prof. o. n. rood heeft hierover waarnemin- 

 gen bekend gemaakt (silliman's American Journal en daaruit als boven p. 

 134). Hij heeft een groot aantal daarvan waargenomen, terwijl zijn oog ge- 

 plaatst was achter eene met groote doch bekende snelheid roteerende schijf 

 met radiaal gerichte spleten. Het is hem hieruit gebleken, dat die stralen 

 dikwijls uit een aantal afzonderlijke "vonken" zijn samengesteld, waarvan de 

 duur, zelfs voor die, welke tot denzelfden "straal" behooren, kan afwisselen 

 van 1 j i0 tot '/uoo secon( le. LN - 



Opmerkelijke uitwerkselen van een bliksemslag. — Prof. e. hagenbach 

 bericht in de " Verhandlungen der Natur f or schenden Gesellschaft in Bazel" 

 (VI S. 209) uitvoerig over de uitwerkselen van den bliksem op den toren 

 der St. Martinskerk aldaar, welke op den 18 den Juli 1873 daardoor getrof- 

 fen werd. Die toren was van een afleider voorzien. Hoe weinig deze zijn naam 

 waard was, blijkt al dadelijk uit het feit, dat hij voor het grootste gedeelte 

 bestond uit een ijzeren ketting met los in elkaar gehaakte schalmen , die 

 overal en ook op de aanrakingsplaatsen met een dikke roestlaag waren bedekt. 

 Naar de overal zichtbare sporen te oordeelen, was de weg, dien de E. bij 

 hare ontlading volgde : 1 ". de haan van den toren en diens stang , 2 °. een 

 ijzeren stang: de spil van den wijzer van het toren-uurwerk , 3°. twee ge- 

 leiddraden van een elektrisch uurwerk dat ter controle van dat des torens 

 diende, en dat aan den eenen kant met de hoofdleiding der overige in de 

 stad aanwezige uurwerken , het normaalwerk en de batterij door met gutta- 

 percha geïsoleerde koperdraden was verbonden ; terwijl het aan den anderen 

 kant afleidend met den grond in verbinding was gebracht. Daartoe was de 

 eene geleiddraad verbonden aan de gasgeleiding der kerk. Het bleek dat deze 

 afleiding voor den bliksem niet toereikend was; want niet alleen ontlaadde 

 zich een groot deel der E. ook nog door den eerstgenoemden weg, waarbij 

 het uurwerk van den wand werd afgelicht en tot ongeveer twee meters voort- 

 geworpen; maar van de gasleiding sprong de E. in een machtigen straal nog 

 over op de beter afgeleide buis der waterleiding in de nabijheid, en bracht 



