64 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



dige geslacht Equus de na verwante geslachten Anchitherium en Hipparion 

 zijn voorafgegaan. In de tertiaire beddingen van westelijk Noord- Amerika 

 zijn een groot aantal overblijfsels van Equina ontdekt, waarvan onlangs 

 door professor o. g. marsh een overzicht is gegeven , waaruit tevens blijkt 

 hoe in den loop des tijds , van het eocene tijdperk af tot aan het hedendaag- 

 sche toe , in deze groep van zoogdieren eene reeks van veranderingen heeft 

 plaats gegrepen. Die veranderingen betreffen inzonderheid de lichaamsgrootte , 

 de ledematen en het tandstelsel. In het algemeen is de lichaamsgrootte toe- 

 genomen. Orohippus , uit de eocene formatie, had ongeveer de grootte van 

 een vos ; Mio'hippus en Anchitherium , uit de miocene formatie , bereikten de 

 grootte van een schaap ; Hipparlon en Pliohippus uit de pliocene formatie 

 die van een ezel ; de quaternaire Equus fraternus was zoo groot als een ge- 

 woon paard. Onder de veranderingen , die de ledematen ondergaan hebben , 

 zijn die in het getal vingers het meest in het oogvallend. Orohippus had 

 vier goed ontwikkelde vingers , waarvan alleen de middelste merkelijk grooter 

 dan de overige was. Bij Myohippus der volgende periode is de buitenste 

 teen verdwenen of slechts door een rudiment vertegenwoordigd , maar de drie 

 teenen raken nog alle drie den bodem, hoewel de middelste vinger in breedte 

 is toegenomen. Bij Hipparion uit het pliocene tijdperk raken de beide zijde- 

 lingsche merkelijk kleinere teenen den bodem niet meer. Bij Pliohippus, 

 mede uit dit tijdperk, zijn de zijdelingsche teenen reeds tot dunne griffel- 

 beenderen geworden, als bij Equus. Wat het tandstelsel betreft, zoo treft 

 de voornaamste verandering de hoektanden , die betrekkelijk groot waren bij 

 beide seksen van Orohippus, bij de latere vormen in grootte afnamen, en 

 ten slotte bij de vrouwelijke individu's geheel verdwenen. Deze verandering 

 hield gelijken tred met de verandering in de ledematen, door welke laatste 

 verandering de snelheid om aan eenig gevaar zich door de vlucht te ont- 

 trekken toenam en tegen het verminderen van het verdedigend vermogen door 

 het achteruitgaan der hoektanden opwoog. De meest karakteristieke bijzonder- 

 heden waardoor zich de Equina van andere zoogdieren onderscheiden, zooals 

 de gedaante van het kingedeelte der onderkaak , de eigendomlijke vorm van 

 den astragalus o. a. , zijn in alle geslachten , van de oudste tot de jongste , 

 bewaard gebleven. {American Journal of Sc. a. Arts 1874 p. 247). 



HG. 



Brontotheridae. — Wederom zijn in westelijk Noord-Amerika zeer belang- 

 rijke overblijfselen van reusachtige zoogdieren gevonden , en wel in de mio- 

 cene-beddingen van Dakota , Nebraska , Wyoming en Colorado , ten oosten 





