WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 65 



van het rotsgebergte. Marsh heeft daaruit het geslacht Brontotherium ge- 

 vormd, waarmede waarschijnlijk Titanotherium leidy alsmede de geslachten 

 Symborodon en Miobasileus van cope synoniem zijn. Brontotherium omvat 

 zeer groote zoogdieren, die voor den olifant niet onderdeden en het naast 

 verwant zijn met de Ehinocerossen , op welker schedel die van Brontotherium 

 op den eersten blik veel gelijkt. Maar de neusbeenderen zijn voorzien van 

 een paar sterke , overdwars geplaatste , hoornpitten ; de voorvoeten hebben 

 vier , de achtervoeten drie teenen , en er zijn goed ontwikkelde hoektanden 

 in beide kaken. Overigens naderen de soorten dezer groep in sommige op- 

 zichten tot de Binocerata van het eocene en tot de Proboscidea van het 

 pliocene tijdperk, tusschen welke zij de gaping vullen. In het American 

 Journal van Januari 1874 vindt men eene uitvoerige beschrijving en af- 

 beelding van een schedel van Brontotherium ingens , die bijna 1 meter 

 lang is. hg. 



Palaeocoryne. — Van dezen oudst bekenden vertegenwoordiger der Tabu- 

 larien uit de groep der Hydrozoën zijn de eerst gevonden overblijfselen be- 

 schreven door duncan en jenkins in de Philos. Transact. 1869, Vol. 

 CLLX p. 693. Thans zijn wederom nieuwe exemplaren ontdekt in steenkolen- 

 schiefer van Schotland en door duncan beschreven in de Quart. Journ. 

 of the geol. Soc. Vol. XXIX p. 412. De stam bestaat uit kleine leden, die 

 aan beide einden verdikt zijn. Hij onderscheidt nog twee soorten: Palaeoco- 

 ryne radiata en P. scotica. hg. 



PLANTKUNDE. 



Samentrekbaarheid van plantenweefsels. — Reeds vóór verscheidene jaren 

 heeft cohn het vermoeden uitgesproken, dat de oorzaak der beweging van 

 sommige plantendeelen , bepaaldelijk van die der stamina van Centaurium- 

 soorten , huisvest in de contractiliteit van het cellen-protoplasma. Het scheen 

 echter bijna onmogelijk dit uit te maken , omdat het onderzoek der cellen 

 alleen na aangebrachten prikkel kan geschieden. Toch is dit aan e. heckel 

 gelukt door gebruik te maken van den invloed, dien anaesthetische middelen 

 op de beweegbaarheid der stamina van Mahonia en van Berberis hebben. Door 

 doorsneden te maken van de stamina , hetzij gedurende den anaesthetischen toe- 

 stand of in den toestand van vatbaarheid voor prikkeling , heeft hij bevonden 

 dat onder de cellen der opperhuid , die zelve niet contracticl zijn en zich 

 enkel passief gedragen, cellen gelegen zijn die door samentrekking zich ver- 



