WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 71 



door helmholtz werd ontwikkeld. Volgens rayleigii moet, voor elke strikt 

 enkelvoudige trilling, de interferentie van de invallende en de teruggekaatste 

 geluidgolf aan den mond der resonators elke versterking van het geluid vol- 

 komen onmogelijk maken. Een proefneming, die dit aantoont, kan worden 

 gedaan met behulp van de volgende inrichting. Een aan beide einden open 

 buis heeft omstreeks in het midden van den wand eene opening , en op die plaats 

 is aan de buis, met zijne as loodrecht op die der buis, een resonator beves- 

 tigd, welke, alleen gebezigd, den toon van een stemvork zeer aanmerkelijk 

 versterkt. Plaatst men nu die stemvork , na haar in trilling te hebben ge- 

 bracht, voor een der openingen van de buis, dan is aan het andere einde van 

 de buis het geluid van de stemvork evenmin hoorbaar als op eenige andere 

 plaats op denzelfden afstand daarvan. 



Het komt ons voor dat dit en andere verschijnselen, welke u. vermeldt, 

 nog op eene andere wijze dan door hem kur.nen verklaard worden, en wij 

 vergenoegen ons dus met de vermelding van het bovenstaande en eene ver- 

 wijzing naar de genoemde bron. LN. 



Een hulpmiddel bij het onderzoek van den aggregatietoestand van glasmassas 



beschrijft mascart {Journal de physique, III p. 139). Het is bekend dat 

 het gepolariseerde licht ons in staat stelt om bijzonderheden in de structuur 

 van doorschijnende ligchamen waar te nemen en te meten , welke zonder dit 

 niet of slechts zeer onvolkomen waarneembaar zouden zijn. De bekende proe- 

 ven met gekoeld glas en met de pers en de verhittingstang van fresnel 

 zijn voorbeelden hiervan. Zal evenwel deze methode , zonder eenige toevoeging 

 of wijziging , tot het onderzoek van een stuk glas kunnen aangewend worden, 

 zoo als dit b. v. voorkomt bij glasmassa's , die geslepen moeten worden tot 

 lenzen , dan moeten daaraan parallele vlakken worden geslepen , loodrecht op alle 

 richtingen waarin zij bij dit onderzoek het gepolariseerde licht moeten door- 

 laten. Dit nu is altijd omslachtig en dikwijls zeer moeielijk. Mascart geeft 

 het middel aan de hand om dit onnoodig te maken doordat men het te 

 onderzoeken glasstuk plaatst in een glasbakje met parallele wanden , dat voor 

 gewoon glas met door een weinig water vloeibaar gemaakt carbolzaur on 

 voor flintglas met een geschikt mengsel van zwavelkoolstof en alkohol ge- 

 vuld is. 



Door metingen langs dezen weg heeft mascart merkwaardige uitkomsten 

 verkregen. De zamendrukking der binnenste lagen van een glastraan h. v. heeft 

 hij bevonden gelijk te zijn aan die, welke door eene kracht van 1600 damp- 

 kringen zou worden teweeggebracht. LN. 



