WETENSCHAPPELIJK BIJDLAD. 75 



korrel van een gasvolume, dat van tien tot vijftien maal grooter is dan de 

 korrel zelve, kan niet geschieden zonder warrateontwikkeling ; deze laatste 

 is het, welke de temperatuur der opgenomen zuurstof genoeg verhoogt om 

 het oxydatieproces te doen beginnen. Eens begonnen , onderhoudt dit zichzelf 

 door de warmteontwikkeling , welke daarvan onafscheidelijk is , gelijk de voort- 

 durende koolzuurontwikkeling aantoont. De oorzaak die het sluimerende leven 

 des zaadkorrels opwekt , ligt dus voor ons in niets anders dan in het snelle 

 doordringen der gassen door weefsels heen, welke door het water doordring- 

 baar zijn gemaakt." ln. 



DIERKUNDE. 



Menstruatie bij den Axolotl. — In de vergadering der fransche akademie 

 van 8 Juni 1874, deelde dareste mede dat, op het tijdstip der voortteling , 

 de cloaca zoowel van mannelijke als van vrouwelijke Axolotl's door hem met 

 een bloedhoudend slijm gevuld was gevonden. Dit bevestigt eene oude waar- 

 neming van hernandez, geneesheer van philips ii, welke door cuvier be- 

 twijfeld was. Hernandez zegt namelijk : Vulvam habet mulieri simillimam . . . 

 Hinc menstma sinrjulis quibusque mensibus jiucre observatum saepius est , 

 haud secus ac mulieribus. hg. 



VERSCHEIDENHEDEN. 



Warmtegraad , die het koren verdragen kan zonder zijne geschiktheid tot 

 ontkiemen te verliezen. — Men meende tot nog toe dat het koorn deze ge- 

 schiktheid reeds verliest als het een uur lang aan eene temperatuur van 65" C. 

 wordt blootgesteld. Zorgvuldige en herhaalde proefnemingen hebben thans be- 

 wezen , dat , wanneer de temperatuurverhooging langzaam geschiedt en in eene 

 ruimte , welke door chloorcalcium voortdurend droog wordt gehouden , men 

 eindelijk de temperatuur tot het kookpunt van water kan brengen , zonder dat 

 het zoo behandelde koorn , zelfs nadat het uren lang daaraan is blootgesteld 

 geweest , van zijne kiemingskracht beroofd wordt. {Les Mondes XXXIV p. 197). 



LN. 



Hyppotisme bjj crustaceën. — Bekend is het verschijnsel dat wanneer 

 men eene duif, hen of een anderen vogel, goed vastgehouden, zoodat het 

 dier zich niet bewegen kan, op een tafel of den grond legt met uitgestrek- 

 ten hals, het, losgelaten zijnde, geruimen tijd in die houding blijft liggen. 



