WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 89 



thias , Centrina , Scyllium) , die hij als overeenstemmende met de bekende 

 segmentaalorganen der Ringwormen beschouwt. Zij hebben trechtervormige 

 openingen als deze, die geleiden in wimperende kanalen, welke rechts en 

 links van het mesenterium, paarsgewijs in elk lichaamssegment , in de ge- 

 heele lengte der lichaamsholte gelegen zijn. Zij verschillen alleen in zoo verre 

 van de segmentaalorganen der Ringwormen , dat zij zich niet rechtstreeks 

 buiten waarts openen maar zich met den voornierengang verbinden. 



HG. 



De geschiedenis van het hnishoen. — Prof. jeitteler te Salzburg leidt 

 uit een daaromtrent door hem in het werk gesteld onderzoek het volgende af. 



4. Terwijl het geslacht Gallus thans in Europa niet in het wild voorkomt, 

 leefden soorten daarvan in het tertiaire tijdperk ook in ons werelddeel. 



2. In de oudere quatemaire periode ( mammouttijd) kwamen twee varië- 

 teiten van eene na met het Bankiva — of het huishoen overeenstemmende 

 soort, zoo niet dezelfde, in Westelijk Europa als tijdgenoot van den mensch 

 van dat tijdperk voor. 



3. In de paalwoningen der steenperiode wordt het huishoen niet aange- 

 troffen , wel in die der bronsperiode. 



4. Het wordt aangetroffen in keltische graven. 



5. Van achter-Indie of China uit had zich het huishoen , welks wilde starn- 

 soort zonder eenigon twijfel Gallus banldva is , die nu nog in Indie leeft , 

 reeds in zeer oude tijden over midden- en oostelijk Azië verbreid. 



6. Naar Klein-Azie en Griekenland schijnt het huishoen niet vóór de eerste 

 eeuwen onzer tijdrekening gekomen te zijn. In de 5de eeuw was het echter 

 reeds een over Italië en Sicilië algemeen verbreid huisdier. 



7. Waarschijnlijk was het huishoen bij de Germanen en Kelten tot in Brit- 

 tannie toe reeds lang vóór den romeinschen keizertijd bekend , hetzij dat het 

 van het Oosten uit , over Rusland , Polen en Hongarije was ingevoerd , of bij ie 

 volksverhuizing uit Azië medegebracht {Frankfurter zoologischer Gartrn 1873). 



lic. 



Eerste oorsprong der eicellen en de spermatozoidencellen bjj de Coelen- 

 teraten. — Gewoonlijk neemt men aan dat eicellen en spermatozoïden cellen 

 eenen gelijken oorsprong hebben. Volgens eenigen , kolliker , ai.lman , 

 haeckel , ontstaan beiden uit het endoderm, volgens KEF&R8TBIM, BHL1 



SCIIULZE, CLAUS, KLEINENBEUG daarentegen uit liet ectoderm. Uit oii.l-T 



zoeking van e. van beneden, aan Hydrwtinia 60 ('l<n<i . (looi hem mtétf 



