8 DE BODEM VAN HET OUDE CAMPAN1E. 



waaruit de waterdamp ontsnapt, verneemt men een gedruisch, als van 

 het water der zee , dat door een zwaren storm bewogen wordt , en dit 

 verschijnsel , in verband met de doffe echo , die men hoort , wan- 

 neer men een steen in den krater laat vallen, doet vermoeden, dat 

 in den grond een groote, gewelfde holte aanwezig is, waarin zich een 

 meer bevindt, dat door de onderaardsche hitte steeds blijft koken. 

 Wegens de dampen van zwavel en zwavelverbindingen , die dit water 

 uit de diepte medevoert, wordt er zeer veel gebruik van gemaakt om 

 huidziekten te genezen; en te dien einde zijn op deze plaats eenvou- 

 dige houten hutten gebouwd. Reeds strabo , een beroemd Grieksch 

 aardrijkskundige, die omstreeks de geboorte van Christus leefde, be- 

 schrijft dezen berg onder den eigenaardigen naam van Forum Vulcani, 

 de werkplaats van den god vulcanus. 



Noordoostwaarts van dezen berg ligt een andere solfatare , die insge- 

 lijks vrij wel haar vroegere gedaante behouden heeft, de Astroni, in 

 wiens krater zich geheele rotsen van lava bevinden. De hellingen van 

 dezen ringvormigen berg zijn sinds lang beplant met een bosch, dat 

 in der tijd een zeer gezochte uitspanningsplaats vormde voor de konin- 

 gen der beide Siciliën , die zich daar met de jacht op herten en wilde 

 zwijnen vermaakten. Dit bosch is door een hoogen muur omgeven , 

 om aan genoemde dieren 't ontvluchten te beletten. 



Niet ver van daar bemerkt men 't meer van Agnano , dat een diepte 

 van 400 voet heeft en de kolk is van een uitgebranden vulkaan , die 

 daaromheen een hoogen wal van lava en tuf opgeworpen heeft. Uit 

 een klein gedeelte van dit meer stijgen nog fumaroles op, die reeds 

 door de Romeinen tegen huidziekten aangewend schijnen te zijn; men 

 vindt hier althans nog de puinhoopen van een oude badplaats. In de 

 nabijheid van 't Lago d' Agnano vindt men de beruchte Grotto del Cane 

 of Hondsgrot, een rotshol, dat aan den ingang 9 voet hoog is, en 

 boven welks bodem steeds een laag koolzuur zweeft ter hoogte 

 van ongeveer 10 centimeter. Dit gas , hetzelfde , dat door alle dieren , 

 dus ook door den mensch , uitgeademd wordt , werkt vergiftig , zoodra 

 het in een eenigszins grootere hoeveelheid dan gewoonlijk aanwezig is 

 in de lucht , die men inademt. Reeds vroeger zagen we , dat kool- 

 zuur meestal een bestanddeel van de campanische fumaroles uit- 

 maakt ; het is dan ook geen vreemd verschijnsel , dat het in een streek , 

 die zooveel solfataren telt , op verscheidene plaatsen uit den bodem 

 opstijgt. Zelfs te Napels, in de nabijheid van den Vesuvius gelegen, 



