DE BODEM VAN HET OUDE CAMPANIE. . 15 



den liet grazen , en de slavenaanvoerder spartacus , omstreeks 70 jaar 

 v. Chr. , zich daarin eenigen tijd met zijn leger kon ophouden. Al de 

 berichten uit den tijd vóór onze jaartelling nopen ons om aan te ne- 

 men, dat de toenmalige Vesuvius bij de Romeinen doorging voor een 

 uitgebluschten vulkaan , waarvan men alleen door de overlevering wist , 

 dat hij vroeger, evenals de Etna , vuur uitgebraakt had. 



Men verbeelde zich dus den schrik en de ontzetting , die zich van de 

 bevolking dier streek meester maakten , toen 't onderaardsche monster 

 in het jaar 79 n. Chr. plotseling uit zijn schijnbaren doodslaap ont- 

 waakte! Gedurende die vreeselijke uitbarsting, waarbij Herculanum 

 en Pompeji onder de lava bedolven werden , en de natuuronderzoeker 

 pltnius de oude het leven verloor , schijnt dat gedeelte van den ouden 

 Vesuvius, hetwelk naar de zee gekeerd was, ingestort te zijn, en de 

 berg, die tegenwoordig dezen naam draagt, heeft zich gedurende deze 

 en latere uitbarstingen gevormd. De oude schrijvers spreken althans 

 geen enkele maal van twee verschillende bergen , zooals men tegen- 

 woordig doet. 



Ik acht het minder noodig , omtrent gemelde uitbarsting , die een 

 der rampzaligste bladzijden in de geschiedenis van het Romeinsche rijk 

 inneemt , in bijzonderheden te treden ; vooreerst, omdat waarschijnlijk 

 al de lezers van dit Album daarmee bekend zijn; ten tweede, omdat 

 een der vroegere jaargangen van ons Tijdschrift (1858 bl. 280) de weet- 

 gierigen volkomen kan bevredigen. Bovendien wordt dit onderwerp op 

 een meesterlijke wijze behandeld door den Engelschen romanschrijver 

 bulwer, in een werk, dat onder den titel van "de laatste dagen van 

 Pompeji" ook in onze taal is overgebracht. 



Sedert den tijd van plinius bleef de Vesuvius van tijd tot tijd werk- 

 zaam, tot dat hij omstreeks het einde der 14 de eeuw den doodslaap weer 

 scheen in te gaan ; want gedurende een tijdperk van 300 jaren bleef 

 hij zoo rustig, dat men hem wederom voor een uitgedoofden vulkaan 

 hield. De bodem van den krater was zelfs met boom en beplant en 

 voor de druiventeelt zeer gezocht. Doch zijn verraderlijkheid bleek ook 

 nu: op den 16 den December van het jaar 1631 had een der vreeselij kste 

 uitbarstingen plaats, die men in Italië ooit beleefd had. 



Ook deze gaan wij echter stilzwijgend voorbij ; want men vindt haar 

 in alle bijzonderheden door prof. harting in den jaargang 1867 van 

 ons "Tijdschrift beschreven. 



Op de groote uitbarsting van 1631 volgde een tijdperk van rust tot 



