16 DE BODEM VAN HET OUDE CAMPANIÉ. 



1666, en sedert dien tijd. tot in onze dagen zijn zelden tien jaren 

 voorbij gegaan, gedurende welke de Vesuvius werkeloos scheen. Vooral 

 gedurende de 18 de eeuw waren de uitbarstingen vrij hevig en brachten 

 vreeselij ke verwoestingen te weeg. 



De merkwaardigste daaronder zijn die van 1779 en 1794. 



Omtrent de eerste ontleenen wij de volgende bijzonderheden aan de 

 beschrijving van william hamilton, die destijds als buitengewoon ge- 

 zant van het Britsche hof te Napels vertoefde en zich door zijn nauw- 

 keurige waarnemingen een welverdienden roem verwierf. 



Nadat men reeds gedurende de gansche maand Juli van tijd tot tijd 

 een onderaardsch gerommel gehoord had, gevolgd door het uitbreken 

 van zware rookkolommen, gloeiende asch en steenen, waardoor de 

 berg 's nachts een prachtig gezicht aanbood , begon den 5 den Augustus 

 plotseling de eigenlijke uitbarsting. Een witte, naar zwavel riekende 

 rookwolk, die minstens viermaal de hoogte en den omtrek van den 

 Vesuvius zelven bereikte , baande zich met een onbeschrijfelijk geweld een 

 uitweg; steenen werden tot een hoogte van bijna 2000 voet in de 

 lucht geslingerd, en weldra bewoog zich een breede stroom van vloei- 

 bare lava met groote snelheid langs de helling van den berg in de 

 richting van de steden Ottojano en Somma. G-edurende dien tijd was 

 de hitte daar ondragelijk, en er viel zooveel fijne asch, dat de voor- 

 werpen op een afstand van 10 voet niet onderscheiden konden worden. 

 De zwaveldamp was zoo verstikkend, dat de vogels er door gedood 

 werden. Te midden van den rook en de asch zweefden lange draden, 

 die er uitzagen als gesponnen glas, en afkomstig waren van lava, 

 die eerst gesmolten en later gestold was. 



Gedurende de twee volgende dagen had de werking van den vulkaan niet 

 veel te beteekenen ; doch omstreeks middernacht na den laatsten dag ver- 

 hief zich een vurige fontein tot een duizelingwekkende hoogte boven 

 den krater, zoodat de gansche omtrek tot op mijlen afstands helder 

 verlicht werd. Bij tijd en wijle werd dit vuur eenigszins verdonkerd 

 door zwarte wolken, die er bij afstaken, en waardoor men lange 

 bliksemstralen zag heenschieten. Dit duurde tot den volgenden avond, 

 toen de Vesuvius geheel en al verduisterd werd door zware wolken , 

 die zich oplosten in een geweldige regenbui, gevolgd door grootere en 

 kleinere steenen, die te Ottajouo neervielen en de geheele bevolking 

 met angst en schrik vervulden. 

 Des zondags daarna scheen het , als of de Vesuvius even als de menschen. 



