DE BODEM VAN HÉT OUDE CAMPANIE. 19 



tot tijd herhaald had, volgde daarop eindelijk, den 26sten April 1872, 

 de vreeselijke uitbarsting, waarmede wij ons nog eenigen tijd moeten 

 bezig houden. 



De lezers herinneren zich zeker nog wel de treurige berichten , die 

 in dien tijd door middel van de dagbladen tot ons kwamen; berich- 

 ten, die, hoe noodlottig de gebeurtenis ook was, ten deele zeer over- 

 dreven waren. Wij zullen , om aan de waarheid getrouw te blijven , 

 ons houden aan het werkje van Prof. luigi palmieri, getiteld; "Incendio 

 Vesuviano del 26 Aprile 1872". 



Tot beter begrip daarvan ga het volgende vooraf. 



Zooals wij reeds vroeger vermeld hebben , wordt de Vesuvius tegen- 

 woordig van de stad Resina uit beklommen ; van daar loopt een ge- 

 baande weg, deels door bebouwde akkers, deels door lavastroomen, 

 afkomstig van vroegere uitbarstingen, naar den Monte del Salvatore, 

 een uit tuf bestaanden bergrug, die noordwaarts naar de Fosso della 

 Vetrana, zuidwaarts naar de Fosso grande af helt. Deze Monte del 

 Salvatore is een lager gedeelte van den Vesuvius , van waar men de 

 steile wanden van de Somma , den eigenlijken uitwerpingskegel en 't Atrio 

 del Cavallo voor zich ziet. De Fosso della Vetrana en de Fosso grande 

 zijn diepe kloven, gedeeltelijk met lava gevuld. Een hooger gedeelte 

 van den pas genoemden bergrug draagt den naam van Croce del Sal- 

 vatore, d. i. Kruis van den Verlosser, en op deze eenzame hoogte, 

 600 meters boven de zee, staat het eenvoudige huisje van den kluizenaar, 

 die daar de gevaren trotseert, en den reiziger, die een bezoek aan 

 den vulkaan brengt, verkwikt met den wijn, die in deze streek als 

 bijzonder geurig en lekker geroemd wordt, en insgelijks een heiligen 

 naam draagt, nl. dien van Lagrime Christi, Christustranen. 



Niet ver echter van de plaats , waar een menschenleven in de waag- 

 schaal gesteld wordt ter wille van een ijdel bijgeloof, heeft een ander 

 zijn leven veil voor den antagonist der dweepzucht, de Wetenschap. 

 Daar verheft zich het trotsche gebouw, dat door Ferdinand II, denzeli- 

 den koning , die wegens het bombardement zijner hoofdstad , Napels , 

 in 1848, door zijn volk met den naam van "Re Bomba" (Bommen- 

 koning) betiteld werd, gesticht werd om van tijd tot tijc daar met 

 zijn hof getuige te kunnen zijn van het bombardement, dat soms van 

 den Vesuvius uitgaat, en vooral ook met het voorzeker loffelijke doel 

 om dezen berg tot het onderwerp van wetenschappelijke waarnemingen 

 te maken. Hij benoemde tot bestuurder van dit gebouw , dat den naam 



