26 DE BODEM VAN HET OUDE CAMPANIË. 



verminderde. Daardoor heerschte alom angst en schrik , te Resina , 

 Portiei en zelfs te Napels. Den 29 sten stak een hevige oostewind op , 

 zoodat het Observatorium door tamelijk groote slakken gebombardeerd 

 werd; de vensters, die niet door luiken beschut waren, werden 

 ten gevolge daarvan verbrijzeld. Nog altijd brulde en raasde de 

 krater; toch schenen de krachten hem langzamerhand te begeven, 

 daar de projectielen minder hoog begonnen te stijgen. Omstreeks 

 middernacht liet het geraas zich voor 't eerst bij tusschenpoozen 

 hooren. Gelijktijdig brak boven Campanië een onweder uit, dat zich 

 kenmerkte door geweldige donderslagen; regen viel er echter weinig. 

 Het gras , het gezaaide , de jonge spruiten van den wijnstok , de bladeren 

 der boomen, kortom, alles was plotseling verdord, en het land scheen 

 van de lente in den winter verplaatst te zijn. Dit verschijnsel is vol- 

 gens palmieki eensdeels toe te schrijven aan de zouten , die vermengd 

 zijn met het chloornatrium (keukenzout, een van de uitwerpingspro- 

 ducten) , anderdeels aan een weinig vrij zuur , dat of in de asch , of 

 in 't regenwater voorkomt. Hij heeft de teedere toppen van sommige 

 planten met een verzadigde oplossing van dit zout uit den Vesuvius 

 begoten, en reeds na eenige uren waren deze verdord. Bewezen is het 

 ook, dat de regen op zich zelven, dien de rook van den berg door- 

 klieft, of zich door verdichting vormt, een zeer duidelijk zure reactie 

 vertoont en de kruiden en de toppen der boomen vernielt. Een oogen- 

 blik later herleven de planten; doch de bloemen, en dus ook de vruch- 

 ten, komen niet voor den dag. 



Den 30sten werd het geraas van den krater hoe langer zoo zeldzamer ; 

 alleen van tijd tot tijd zag men nog rookwolken , en den lsten Mei 

 kon men zeggen dat de uitbarsting geëindigd was. 



De post van palmieri is voorzeker alles behalve benijdenswaardig, 

 wanneer men in aanmerking neemt dat gedurende de geheele uit- 

 barsting de grond en met dezen het Observatorium op en neergolfde , 

 om nog niet eens te spreken van het gevaar van bedolven te 

 worden. 



Gelijk elke vulkanische uitbarsting, zoo werd ook deze door 

 aardbevingen voorafgegaan , die in de drie laatste maanden van 1870 in 

 Calabrië en vooral in Cosenza groote verwoestingen aanrichtten; ter- 

 wijl kort vóór het intreden der laatste phase sommige streken van 

 Griekenland hevige schokken ondervonden hadden. Door deze laatste 

 uitbarsting is het beklimmen van den Vesuvius wegens de groote hoe- 



