WAT DE VERBEELDING AL DOET. 



Onlangs ontving chevreül een brief van volpicelli , waarin deze 

 het volgende mededeelde. 



Een geneesheer van grooten naam te Rome beweerde dat een zijner 

 lijders , een zeer zenuwachtig man , uiterst gevoelig was voor den in- 

 vloed van een magneet. Hij noodigde volpicelli uit zich daarvan te 

 komen overtuigen en een magneet mede te brengen. Volpicelli vol- 

 deed aan deze uitnoodiging, maar bracht , in plaats van een magneet , 

 een stuk ijzer mede, dat volstrekt niet magnetisch was. Nauwelijks 

 had de zieke dit stuk ijzer gezien of hij werd aangetast door hevige 

 kramptrekkingen, die volstrekt niet geveinsd waren. 



Volpicelli deed een tweede proef. Een magneet werd geplaatst in 

 de hand van een persoon die aan eene zenuwziekte leed ; na verloop 

 van eenige seconden verkeerde hij in zulk eenen overprikkelden toe- 

 stand, dat men den magneet moest wegnemen. Volpicelli was echter 

 overtuigd dat die toestand niet door den magneet maar door de wer- 

 king der verbeelding op het zenuwstelsel was voortgebracht. Eenige 

 dagen later had hij gelegenheid daarvan de proef te nemen. De per- 

 soon in kwestie moest eene wetenschappelijke vergadering presideeren. 

 Volpicelli omringde hem met verscheidene sterke magneten , die hij 

 in zijn stoel , in de lade der tafel en zelfs onder zijne voeten verborg , 

 zonder dat de persoon daarvan iets vermoeden kon. 



Gedurende de vergadering, die bijna twee uren duurde, had de pre- 

 sident geen de minste zenuwaandoening, en toen de vergadering afge- 

 loopen was , verklaarde hij , op de vraag naar zijne gezondheid , dat 

 hij zich volkomen wel gevoelde. Eerst toen hij vernam dat hij al dien 



