IETS OVER DE ZEELT- 



Dat Zeelten en andere Karperachtigc visschen gedurende den winter 

 zich in den modder verschuilen , is bekend. Het volgende feit , mede- 

 gedeeld door godefroy lunel in zijn voor eenigen tijd verschenen 

 Histoire naturelle des poissons du bassin du Lem,an , p. 228 , leert echter 

 dat zeelten zelfs in zulk eenen bodem , nadat deze geheel uitgedroogd 

 is, nog levend kunnen blijven. 



Voor een tiental jaren zag hij te Vessy bij Genève eenige kinderen 

 bezig, met uit een kleine poel, bijna zonder water, bedekt met biezen 

 en vol modder , kleine zeelten te vangen , die zich , tevens met den 

 modder, met de hand lieten grijpen. Twee jaren later vond hij dien 

 poel geheel uitgedroogd. Hare plaats werd ingenomen door eene ge- 

 ringe diepte van den bodem , die droog en gespleten was. 



In 1866 wederom die plek bezoekende vond hij er water in , en met 

 een schepnet haalde hij er eenen stinkenden modder en een tiental 

 zeelten uit, die 5 tot 15 centimeters lang waren. 



Toen hij in Augustus 1868 nogmaals dezelfde plaats bezocht , was 

 de poel , ten gevolge der groote zonnewarmte , wederom geheel uitge- 

 droogd, maar toen hij eenigen tijd later, nadat het sterk geregend 

 had, zich daar nog eens heen begaf, gelukte het hem met den mod- 

 der wederom een kleine levende zeelt op te halen. hg. 



VOORMALIGE WIJNBERGEN- 



In het Bulletin de la Societé de Botanique de Belgique VII (1869) , 

 p. 320—321 wordt een merkwaardig feit vermeld. De Heer ame de 

 knuyt namelijk, voor een dertigtal jaren, in de nabijheid van Ostende 

 turf latende halen uit een onderzeesch veen [tourbiere sousmarine) , vond 

 daar den bodem beplant met geregelde rijen wijnstokken, sommige zoo 

 dik als het been — en dit in eene streek, waar de druif thans zelden 

 tot rijpheid komt! v. h. 



