102 DE COLORADO-KEVEK. 



zes pooten , waarvan de achtersten vrij lang zijn , hebben zwarte heu- 

 pen en witte dijen, met scheenen en tarsen, die aan de bovenzijde 

 zwart, aan de onderzijde wit zijn. 



Na 19 dagen of bijna 3 weken de planten verwoest te hebben, 

 kruipt de larve, volwassen zijnde, in den grond, waar zij in een 

 pop verandert, uit welke in den zomer na 10 of 12 dagen de kever te 

 voorschijn komt. Er zijn jaarlijks drie generatiën, van welke de laatste 

 den geheelen winter in den poptoestand onder den bodem doorbrengt. 



De kever (c c) is grooter dan onze grootste inlandsche groene goudhaan 

 Chrysomela graminis) , maar heeft op den rug gezien dezelfde ge- 

 daante. Zijn kleur is vleeschkleurig rood of ros isabelle met zwarte 

 oogen, 18 kleine zwarte vlekjes en stipjes op het borststuk, en vijf 

 gebogen zwarte langstreepen op ieder dekschild. Aan de pooten zijn 

 de knieën en tarsen zwart. De streep langs den naad der dekschilden 

 is zeer smal, de overigen zijn tamelijk breed; de zijranden dier stree- 

 pen zijn niet scherp afgebakend , en tusschen hen ziet men op de isabelle 

 grondkleur nog zeer vele fijne zwarte of bruine stippeltjes. Dit en de 

 kleur der pooten zijn de voorname punten van onderscheid tusschen 

 deze en eene zeer na verwante soort van Doryphora , waarover straks 

 nog een woordje. 



Over de middelen tot bestrijding van dezen cultuur vijand heb ik te 

 weinig gelezen, om er iets over te durven meedeelen. Alleen wil ik hier 

 opmerkzaam maken op een feit , dat daarmede in regtstreeksch verband 

 staat. Een der eerste middelen, waarnaar de mensch grijpt om zich 

 van lastige insecten te ontdoen, is andere dieren er bij te roepen, die 

 de schadelijken tot voedsel gebruiken. Dit heeft men natuurlijk ook 

 hier beproefd , doch geheel zonder goede uitkomst. Men heeft den 

 Colorado-kover en zijne larve voorgeworpen aan eenden , ganzen, kal- 

 koenen, kippen en ander gevogelte, doch zij hebben allen zonder on- 

 derscheid geweigerd er hun maal mede te doen. 



Dit laat zich gemakkelijk begrijpen, als men weet dat de kever en 

 evenzeer de larve bij aanraking een sterk riekend vocht uitzweet, 

 zoodat de vingers van iemand die eene larve of een kevertje heeft in 

 handen gehad, nog geruimen tijd een onaangenamen geur blijven behouden. 

 Dat dit vocht, ofschoon niet zoo sterk als dat der Canthariden of Spaansche 

 vliegen, toch zeer scherp is, bleek daaruit dat verscheidene gevallen 

 voorgekomen zijn, waarin personen, die een geruimen tijd lang zich 

 bezig gehouden hadden met het aflezen en dooden van kevers en larven, 



