GEHEUGEN BIJ BIJEN. 



Elk weet, dat indrukken, die wij in onze jeugd ontvangen hebben, 

 meer blijvend zijn dan die van lateren leeftijd. De volgende waar- 

 neming, door den heer j. popham medegedeeld , schijnt te bewijzen, 

 dat dit ook bij bijen het geval is. 



Op den 29 October 1873 verplaatste hij een bijenkorf in zijn tuin, 

 toen het reeds geheel duister was , over eenen afstand van 1 2 yards 

 van de oorspronkelijke plaats waar deze gedurende verscheidene maan- 

 den gestaan had. Tusschen de eerste standplaats en de tweede bevond 

 zich een dichte struik of boom , zoodat men van de nieuwe plaats van 

 den korf de oude niet zien kon. 



Desniettegenstaande vlogen dagelijks een groot aantal bijen naar de 

 plaats waar vroeger hare woning gestaan had , en , wanneer dan de 

 avond kwam, vielen zij uitgeput en door de koude verkleumd neder 

 op het gras in den omtrek. Vele anderen daarentegen, na eerst even 

 rondgekeken te hebben naar haar korf op de oude plaats , vlogen naar 

 die op de nieuwe. 



Dit duurde drie-en-twintig dagen lang. Eiken avond raapte popham 

 de in het gras gevallen bijen op en bracht deze naar den korf. Toch 

 keerden telkens vele bijen naar de oude plaats terug ; en , hetgeen 

 het opmerkelijkst is , de in het gras gevallen bijen , die derhalve den 

 nieuwen weg niet hadden weten te vinden, waren nagenoeg zonder 

 uitzondering oude individu's, die als zoodanig gemakkelijk herkenbaar 

 waren aan de afgesleten kanten der vleugels , terwijl daarentegen de 

 jonge bijen spoedig den nieuwen weg leerden kennen {Nature 1874 p. 483.) 



HG. 



