EEN SIJSJE. 



Een onzer lezers schrijft ons het volgende : 



"Ik woonde niet op het land, maar in de stad, toen voor eenige 

 jaren mij een merkwaardig blijk van vogelgeheugen voorkwam, dat 

 ik de vrijheid neem mede te deelen , omdat ik een trouw lezer ben 

 van het Album der Natuur. 



Mijne werkkamer kwam uit op een vrij grooten tuin met twee open- 

 slaande ramen, waarvoor aan de buitenzijde bloemhekken waren ge- 

 plaatst. Mijne kinderen hadden een sijsje den winter over gehouden, 

 en toen nu het voorjaar kwam en de lucht zoo zacht werd en de 

 zon zoo uitlokte, werd de sijs bij mij in het hekje gezet. Dit duurde 

 eenige dagen , en om haar toen nog meer van de lucht en het voorjaar 

 te doen genieten werd het deurtje opengezet. Niet lang duurde het of 

 de sijs was gevlogen. Het kooitje bleef staan; "onze sijs komt vast 

 terug", en met dat goede geloof werd gezorgd, dat het deurtje niet 

 kon toewaaien. En toen het avond was, kwam "onze sijs". De deur 

 ging toe en de kooi naar binnen; het was "'s nachts zoo koud voor 

 'm als de zon weg was". 



Dit duurde vier a zes dagen ; 's morgens uit en 's avonds binnen. 

 Maar de laatste dag zag sijs niet terugkomen. 



De zomer ging voorbij, en het najaar kwam met zijn gure dagen; 

 de menschen kwamen van buiten weer naar de stad , de reizigers kwa- 

 men thuis, het werd schraal op het veld en de trekvogels gingen den 

 winter in het zuiden doorbrengen. En toen kwam onze sijs ook naar 



