ZELFMOORD VAN EEN SCORPIOEN. 



De heer c. biddie deelt in Nature, 12 Nov. 1874, het volgende ge- 

 val mede , door hem waargenomen toen hij te Madras zijn verblijf 

 hield. 



Een bediende bracht hem op een morgen een zeer groote zwarte 

 scorpioen , die vermoedelijk te lang op zijne nachtelijke tochten was 

 uitgebleven en verdwaald was geraakt, zoodat hij zijn verblijfplaats 

 gedurende den dag niet had kunnen terugvinden. 



Biddie bracht, natuurlijk met de noodige omzichtigheid, het dier 

 in een voor insecten bestemde doos , die van boven met een glas voor- 

 zien was , en plaatste deze , om het dier beter te kunnen gadeslaan , 

 voor een venster waardoor de zon scheen. Blijkbaar hinderden de heete 

 zonnestralen het dier zeer. Toen herinnerde zich B. eens ergens ge- 

 lezen te hebben van een scorpioen die, omringd van vuur, zich zei ven 

 had van kant gemaakt. Dit gaf hem aanleiding om te beproeven wat 

 gebeuren zoude, wanneer hij met een klein brandglas de zonnestralen 

 op den rug van den scorpioen concentreerde. Dadelijk begon het dier 

 met groote woestheid in de doos rond te loopen. De proef werd vier 

 of vijfmaal met gelijk gevolg herhaald. Maar toen men het nog eens 

 deed, boog de scorpioen plotseling zijn lang achterlijf of zoogenaamden 

 staart, welke uitloopt in den giftstekel, om en bracht zich zelven een 

 wond toe , waaruit cenig vocht vloeide , en binnen een halve minuut 

 was het dier dood. hg. 



