EEN TRILLINGSPROEF, 



DOOR 



F. G. GRONEMAN. 



Uit de leer van het geluid is het genoeg bekend, dat veerkrachtige 

 staven , die met een uiteinde b. v. in een klemschroef of een blok 

 hout stevig bevestigd zijn , dwarse trillingen kunnen volbrengen van 

 verschillende snelheid. Het hangt van de lengte, de breedte en de 

 dikte, alsmede van de meerdere of mindere veerkracht der staven af, 

 of deze trillingen snel genoeg zijn om een geluid te ge\>en. De tonen 

 onzer speeldoozen worden op deze wijze door staafjes voortgebracht. 

 Ieder kan trouwens de proef gemakkelijk nemen met stalen breinaal- 

 den van onderscheiden dikte , die men tusschen een tafel en een daarop 

 liggend plankje met de hand vastklemt , terwijl een langer of korter 

 stuk buiten den rand der tafel uitsteekt. Ook kan men dan zeer goed 

 waarnemen, dat een staaf gelijktijdig trillingen kan volbrengen van 

 verschillende snelheid, vorm en grootte. Daartoe kieze men voor de 

 proef een zeer dunne naald , die men zoo ver mogelijk late uitsteken , mits 

 zij maar onbewegelijk worde vastgeklemd. Het is doelmatig een groefje 

 in de plank te maken , waarin de naald gelegd kan worden , en dat 

 iets minder diepte moet hebben dan de naald dik is. Nu geve men 

 met den vinger een "knip" aan de naald, dicht bij het punt waar zij 

 de tafel verlaat, of doet dit eerst nadat men de naald bij haar top 

 gevat en terzijde heeft gebogen en daarna losgelaten. Het zal na eenige 

 pogingen wel gelukken om den top der naald zeer sterk gekronkelde 

 lijntjes te zien beschrijven , die dikwijls óp het oog reeds in meer een- 

 voudige kromme lijnen kunnen ontleed worden. Zoo doorloopt hij b. v. 



