HOE ZORGEN AVI.) Il ET BEST VOOR ONZE DÖODEN? 165 



met het vleeseh van gestorven dieren of leggen er hunne eieren in , 

 opdat de binnen weinige dagen daaruit gekomen larven eene welbe- 

 reide tafel vinden. Maar inzonderheid zijn het eene menigte van alleen 

 door het mikroskoop waarneembare wezens , die hier eene belangrijke 

 rol spelen. De meesten behooren tot de klasse der Infusoriën. Zij ver- 

 goeden door hunne ongelooflijk snelle vermenigvuldiging in aantal wat 

 hun aan lichaamsgrootte ontbreekt. Andere dezer mikroskopische lijken- 

 verslinders behooren tot de orde der Nematoden. Het zijn de wormpjes 

 uit de geslachten Rhabditis , Anguillula , Leptodera , diertjes zoo klein , 

 dat men hen nog slechts even met het bloote oog onderscheiden kan, 

 maar waarvan wellicht eene volgende generatie van betrekkelijk, reus- 

 achtige grootte als spoel wormen in het darmkanaal van andere die- 

 ren , misschien ook in dat van den mensch , leeft. Voorts vinden de 

 zaden of kiemen van verschillende schimmelsoorten in het doode lichaam 

 eenen vruchtbaren bodem. Doch het gewichtigste aandeel aan dit alge- 

 meene doodfeest nemen de Vibrionen en Bacteriën , wezentjes zóó 

 klein , dat zij zelfs door de sterk vergrootende mikroskopen van onzen 

 tijd slechts even als korte, uit eenige leedjes samengestelde, zich be- 

 wegende staafjes of draadjes kunnen onderscheiden worden , maar wier 

 aantal zich niet bij millioenen , maar bij billioenen en trillioenen laat 

 schatten. Zij zijn het , die het eerst en overal optreden , waar dierlijke 

 stoffen in ontbinding overgaan en die , zich verbazend snel ten koste 

 van deze vermenigvuldigende , wederom op hunne beurt tot spijs strek- 

 ken van andere , merkelijk grootere , ofschoon ook nog mikroskopische 

 wezens , infusoriën e. a. , die op hen volgen. 



Zoo wordt derhalve de dood van het eene individu de bron van het 

 leven van tallooze anderen. Maar dit feest des doods duurt slechts een 

 korten tijd. Zoodra de ontbinding tot eigenlijke rotting overgaat, dan 

 wordt het lichaam van het doode dier tot een ongeschikt voedsel en 

 verblijf van andere dieren , zelfs van die welke op den laagsten trap 

 van bewerktuiging staan. Er vormen zich uit de vroegere bestanddee- 

 len des lichaams , die eenmaal de zetel des levens waren , stoffen , die 

 nog wel dezelfde elementen bevatten , maar in eenen geheel anderen 

 toestand van verbinding. Als vloeistoffen dringen deze in den bodem 

 of in het omringende water, als gassen verspreiden zij zich in de 

 lucht en verraden reeds door hun stank dat deze daardoor voor de 

 dieren-, die haar tot ademhaling , tot onderhoud des levens , evenzeer 

 behoeven als de spijs , ongeschikt is geworden. 



