188 DE WURM IN 'T HOUT. 



hun verblijf, het meubelstuk waarin zij leven. Daar knagen zij een 

 eenigzins ruimer hol, waarin zij tot pop veranderen en den winter 

 doorbrengen. In het voorjaar schuift de pop haar zeer dun velletje of 

 huidje af en is dan een nog weeke , lichtgekleurde kever , die langza- 

 merhand donkerder en in de huid , pooten en monddeelen harder wordt 

 en dan eene opening naar buiten knaagt. Dit geschiedt in Junij of 

 Julij ; alsdan paren zij, het wijfje legt wederom eijeren, en het leven 

 eener nieuwe generatie begint. De kever schijnt niet meer te eten, 

 maar wel gaten te knagen, zoodat het molm, dat men onder of 

 bij de gaatjes ziet liggen, van de kevertjes afkomstig is en niet van 

 de larven (houtwormen). 



Slaat men de oudere schrijvers over insecten na, dan zal men op- 

 geteekend vinden dat de meest algemeen voorkomende soort van deze 

 kevers is het koppige houttorretje {Anobium pertinax L.); dit is echter 

 zoo niet. Koppig werd dit beestje door linnaeus genoemd, omdat het, 

 aangeraakt zijnde, pooten en sprieten verbergt en veinst dood te we- 

 zen, welke mimiek het verbazend lang kan volhouden. De meest ge- 

 wone soort in ons land, in België en Duitschland is het gestreepte 

 houttorretje {Anobium striatum F.). Dit diertje, tusschen de 2 en 3 

 streep lang, grijsachtig bruin van kleur, heeft een rolrond ligchaam 

 met een bultig, karpoetsvormig halsschild, waarin de kop, die er 

 onder tegen aan zit , meestal weggetrokken wordt. Aan dien kop zit- 

 ten van onder twee harde en scherpe kaken en op zijde voor de oogen 

 twee naar alle zijden buigbare sprieten van elf leedjes , van welke 

 lêedjes de drie laatsten veel langer zijn dan de overigen. De zes poot- 

 jes zijn mager van bouw en niet lang. Onder de dekschilden , die op 

 den rug tegen elkander sluiten, zijn twee vrij groote vleugeltjes ver- 

 borgen, waarmede de diertjes vliegen kunnen, 't geen zij echter zel- 

 den doen. Inwendig bevatten de kevers een sterk zuur , dat het ko- 

 per doet oxyderen , gelijk men waarneemt aan Anobiën , die aan spelden 

 gestoken zijn voor de insectenverzamelingen. 



De larve (houtworm), uit het hout genomen , buigt dadelijk het ach- 

 tereind eenigzins naar den buik toe. Zij heeft een' lichtbruinen kop 

 met kastanjebruine kaken, is verder rolrond, glanzig alsof zij met vet 

 bestreken ware, dikker aan het vooreinde en door plooijen in ringen 

 verdeeld. Zij heeft aan de drie voorste ringen zes korte scherpe poot- 

 jes , en over den geheelen rug korte rosse borstelhaartjes. Van oogen 

 is geen spoor te ontdekken. 



