214 DE DIAETET1SCHE BETEEKENIS VAN HET ZOUT. 



niet meer dan schijnbaar , een natuurbehoefte geworden is ? Dat die 

 vraag ook eene groote maatschappelijke en volkshuishoudkundige betee- 

 kenis heeft, ligt voor de hand. Want eigenlijk komt zij hierop neer: 

 Is zout een artikel van weelde of niet? En van het antwoord daarop 

 hangt o. a. voor de kwestie van de zoutbelasting veel af. 



Is de opzettelijke toevoer van keukenzout een behoefte voor de 

 hoogere dieren in 't algemeen ? Dit blijkt al terstond niet uitsluitend 

 het geval te zijn. Vleeschetende dieren toonen nooit behoefte aan zout ; 

 honden en katten leggen een duidelijken afkeer van sterk gezouten 

 voedsel aan den dag. Daarentegen zijn plant-etende dieren dikwijls 

 zeer verlekkerd op zout. De buffels in de prairiën van Noord-Amerika 

 verzamelen zich bij zoutbronnen en op plaatsen waar zoutbeddingen 

 voor den dag komen, om het zout te eten. (Barbal, Statique chimique 

 des animaux.) Het verwilderde vee in de Zuid-Amerikaansche pampas 

 lekt begeerig het zout op waar zij 't vinden (Spix & martius, Reise 

 in Brasilien). In het noorden van Brazilië sterft of kwijnt het vee als 

 niet van tijd tot tijd zout bij het voedsel wordt gemengd (Liebig, 

 Chemische Brie f e). In de steppen van Centraal- Azië zijn hier en daar 

 in zouthoudend gesteente geheele grotten ontstaan door het lekken 

 van het vee (Ledebour, Reise durch das Altai-Gebirge). Dergelijke 

 voorbeelden zouden in menigte kunnen worden bijgebracht. Doch ieder 

 die met plant-etende dieren heeft omgegaan, is met die voorliefde, 

 die zij voor zout toonen , voldoende bekend. 



Krijgen herbivoren dan in hun natuurlijk voedsel minder zout 

 dan carnivoren? Volstrekt niet, eerder het tegendeel is waar. Eenvou- 

 dige berekeningen , ten opzichte van verschillende dieren gedaan, leeren 

 dat de plant-eter, per kilo lichaamsgewicht, evenveel keukenzout in 

 zijn voedsel opneemt als de vleescheter , en bij sommige soorten van 

 plantenvoedsel zelfs veel meer. 



Wat aangaat den bouw en de verrichtingen der spijsverterings- 

 organen , staat de mensch nader bij de vleesch-etende zoogdieren dan 

 bij de plant-etende. Wat vinden wij nu ten opzichte van het gebruik 

 van zout? Op den eersten aanblik schijnt het eene algemeen meusche- 

 lijke behoefte te zijn om het natuurlijk chloornatrium-gehalte der voe- 

 dingsmiddelen , door opzettelijke bijvoeging van zout, te verhoogen. 

 Doch bij nader onderzoek blijkt dat niet het geval te zijn, en, even 



