216 DE DIAETETISCHE BETEEKENIS VAN HET ZOUT. 



dit volk drie maanden lang, alleen van rendiervleeseh en visch zonder 

 eenige bijvoeging van zont. Hij bevond zich daarbij zeer wel en ge- 

 voelde niet de minste behoefte aan zont. 



Bij de Giljaken, aan den mond van den Amnr, bestaat de voeding 

 bijna geheel uit visch, soms ook vleesch van gejaagde dieren. Planten- 

 kost treedt bij hen zeer op den achtergrond. Zout gebruiken zij niet. 

 Als zij 't zien eten door Europeanen , toonen zij duidelijk hun afkeer 

 er van (schrenk, 1856). De Noord-Siberische volken (Kamtschadalen, 

 Tungusen , Jakoeten, enz.) begeeren niet alleen geen zout , maar heb- 

 ben er een afkeer van en vinden het onaangenaam. Een Kamtscha- 

 daal eet liever verrotte visch dan gezouten visch. Al deze volken 

 leven overwegend van dierlijk voedsel (ditmar, 1856). 



Maar staat misschien bij die Siberische volken het niet gebruiken 

 van zout meer in verband met het koude klimaat dan met hun dier- 

 lijk voedsel? Daarover zal het onderzoek van andere volken in war- 

 mere luchtstreken moeten beslissen. 



De Toda's , een herdersvolk in het Nilgherry-gebergte in Indië, ken- 

 den , toen zij het eerst met Europeanen in aanraking kwamen (1830), 

 geen plantaardig voedsel , leefden van hunne buffels en gebruikten 

 nooit zout. 



Sallustiüs verhaalt van de Numidiërs , dat zij van melk en vleesch 

 leefden en geen zout begeerden (neque salem neque alia irritamenta 

 gulae quaerebant). 



De Arabische Bedoeïnen eten het vleesch zonder zout en vinden het 

 gebruik van zout belachelijk (von wrede). 



De Afrikaansche negervolken daarentegen leven voornamelijk van 

 plantenkost; meelbrij is bij hen schenng en inslag, en vleesch staat 

 zeer op den achtergrond. En hoe het bij hen met de behoefte aan 

 zout gesteld is , blijkt uit de beschrijving van mungo park : "In het 

 binnenland is zout de grootste lekkernij. Men ziet kinderen aan een 

 stuk steenzout likken alsof het suiker is. Zout is er zoo duur dat 

 om een rijk man aan te duiden, de spreekwijze "hij eet zout" zeer 

 gewoon is. Ik zelf, zegt mungo park, heb onder die schaarschte van 

 zout zeer geleden , want het voortdurend gebruik van plantaardig voed- 

 sel bewerkt op den duur een schromelijk verlangen naar zout, zoo- 

 dat het gemis daarvan in hooge mate kwellend is." 



De Indianen van Noord-Amerika leefden vroeger hoofdzakelijk van 

 de jacht en maakten van den grooten rijkdom aan zout , dien de 



