NOG TETS OVER DE PIIOENICISCHE INSCRIPTIE VAN NOORD-AMERIKA. 229 



korten tijd daarna zijne blijdschap over deze vermeende oplossing be- 

 merkte , heb ik getracht hem te betoogen dat deze uitlegging te ernstig 

 door hem werd opgevat : want hij was niet zeker dat zijne figuren met 

 de noodige juistheid zijn afgebeeld , en de onderstelde overeenkomst 

 dezer teekens met de bedoelde Phoenicische letters is zóó gering, dat 

 een nader onderzoek waarlijk niet overbodig was te achten; ter ver- 

 duidelijking mijner meening voegde ik er nog de vraag bij , of het op- 

 schrift , in plaats van Phoenicisch , wellicht Keltisch of van eenige andere 

 taal zou zijn; en ten slotte waarschuwde ik nadrukkelijk voor eene 

 vergissing als die met de bekende Runen-inscriptie, waardoor verschei- 

 dene binnen- en buitenlandsche geleerden eenigen tijd , naar men zegt, 

 de dupe van eene grap zijn geweest. 



Dr. h. h. evenwel was niet te weerhouden: de drie door mij ge- 

 noemde woorden waren vroeger evenzoo in Amerika gelezen ; de juist- 

 heid kon door hem niet meer betwijfeld worden. Hij schreef dus zijn 

 stuk. Maar wat hij schreef, zelfs of hij zou schrijven, bleef voor mij 

 een geheim. En zoo ontstond toen een tweede misverstand. 



Want hoe argumenteerde Dr. h. h. nu? Mijne zoogenaamde verkla- 

 ring kwam nagenoeg overeen met de Amerikaansche ontcijfering ; voorts 

 zou ik hem gezegd hebben "dat het Phoenicisch alphabet eerst sedert 

 ongeveer 40 jaren tamelijk goed bekend is;" en dan vervolgt hij: 

 "Is dus het beeld ouder dan 40 jaren (en dit kan moeilijk betwijfeld 

 worden) , dan moet de inscriptie echt zijn , daar vóór 50 jaren niemand 

 een Phoenicisch opschrift zou hebben kunnen maken." 



Deze gevolgtrekking is eenigermate voorbarig zoolang nog niet de 

 vraag beslist is: of dit een Phoenicisch, dan wel "een Celtiberisch op- 

 schrift" is, hetgeen volgens Dr. h. h. "nog merkwaardiger zou zijn 

 dan een Phoenicisch!" Doch zelfs al ware dit buiten twijfel gesteld, 

 dan weerhoudt mij nog deze bedenking: ik heb niet beweerd dat vóór 

 50 jaar niemand het Phoenicisch alphabet kende, maar slechts dat 

 vóór dien tijd onder de Europeesche geleerden geen genoegzame een- 

 stemmigheid bestond in het lezen van dit schrift. En deze bewering 

 sluit niet de mogelijkheid uit , dat vroeger enkelen op het rechte spoor 

 geweest zijn. Bedrog kan dus vermoed worden. 



Het door mij aangevoerde samenvattende, kom ik tot het besluit: 

 dat Dr. h. h. mijne mededeelingen verkeerd heeft opgevat; dat ik mij 

 niet daarvoor aansprakelijk kan stellen ; en vooral , dat de echtheid van 

 het opschrift nog nader zal moeten bewezen worden. Volgens mijne 



