246 DE OORSPRONG DES LEVENS. 



kristallen, die tien jaar en langer in de apotheek van University Col- 

 lege Hospital bewaard waren. 



Men kan echter aan de eerste voorwaarde voldoen, door positief te 

 vooronderstellen, dat organismen of kiemen in de stoffen aanwezig 

 zijn, maar voor den aanvang van de proef maatregelen te nemen, die 

 alle in de stoffen aanwezig leven vernietigen. Het zekerste en steeds 

 door alle proelhemers daartoe gebruikte middel is verhitting. 



Tot dusverre werd algemeen aangenomen, dat geen organisme noch 

 kiem van een organisme hoegenaamd eene zelfs maar korte verhit- 

 ting tot 100° C verdragen kon zonder te sterven. Reeds spallanza.ni 

 was door vele nauwkeurige proeven tot het besluit gekomen, dat alle 

 eieren o ogenblikkelijk gedood worden door eene verhitting tot omstreeks 

 60 C°; de dieren, waarvan zij afkomstig waren, stierven reeds bij om- 

 streeks 44° C. Zoo bevond hij, dat van kikvorscheieren , als zij tot 

 44° C verhit geweest waren, slechts zeer weinige uitkwamen, en als 

 zij tot 63° C of meer verhit geweest waren, geen een uitkwam. Eieren 

 van zijdewormen en van een andere vlindersoort werden allen bij 

 62 '/ 2 r C en meestal reeds bij lagere temperatuur gedood. Van eieren 

 van de gewone vleeschvlieg ontwikkelden zich slechts weinigen na tot 

 de temperatuur van 57° C, en geen enkel na tot die van 60° C verhit 

 te zijn geweest. Larven van kikvorschen , volwassen kikvorschen , wa- 

 tersalamanders en visschen stierven bij 44° O, zijdewormen, een an- 

 dere soort van rupsen, larven van vleeschvliegen bij 42'/ 2 C!, bloed- 

 zuigers en andere wormen bij 44 ° C , de kleine Nematoïden , die men 

 "azijn-aaltjes" noemt, bij 55° C, watervlooien reeds bij 42° C. 

 Wat planten aangaat, experimenteerde spallanzani eerst met cicer- 

 erwten, linzen, tarwe, lijnzaad en klaverzaad. Verhitte hij deze zaden 

 langzaam in water tot 88 ° C , dan hadden velen hun kiemvermogen 

 verloren; na verhitting tot 94° C brachten weinigen, en tot 100° C 

 bracht geen enkele jonge planten meer voort. Jonge planten van de- 

 zelfde soorten, 13 dagen oud, werden met de wortels in water ge- 

 plaatst , dat insgelijks langzaam verhit werd. Die , wier wortels op die 

 wijze tot 69° C verhit geweest waren, bleven, na weder geplant te 

 zijn, in leven; waren de wortels echter tot 75° C en hooger verhit 

 geweest, dan verdroogden allen en stierven. Spallanzani verhitte ook 

 roomsche boonen, gerst, maïskorrels, wikken, spinaziezaad , zaad van 

 bieten , knollen en maluwe en vele andere soorten van zaden , in droog 

 zand gepakt, tot 100° C, en van al die zaden kiemden later slechts 



